Muzeum Regionalne w Świebodzinie powstało w 1971 r. z inicjatywy i staraniem miejscowego Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Świebodzińskiej – organizatora placówki. Obecnie ekspozycja Muzeum mieści się w 6 salach parteru zabytkowego ratusza. Budowla ta, dziś w stylu renesansowo-neogotyckim, pochodzi jeszcze z XV w. Muzeum gromadzi, opracowuje, przechowuje, zabezpiecza i udostępnia zbiory muzealne, a także organizuje wystawy czasowe i stałe, prowadzi działalność naukową i edukacyjną oraz wydawniczą. Corocznie organizowanych jest około dziesięciu wystaw czasowych z wernisażami, dodatkowo spotkania autorskie, wykłady, koncerty. Do największych cyklicznych wydarzeń należy Noc Muzeów (maj) i Europejskie Dni Dziedzictwa (wrzesień). W ramach działalności edukacyjnej prowadzone się lekcje muzealne oraz warsztaty. Zbiory własne Muzeum mają charakter prawie wyłącznie regionalny, obejmują ponad 10.000 pozycji z następujących dziedzin: historii, archeologii, sztuki, numizmatyki, techniki, etnografii oraz przyrody. W ramach ekspozycji stałych prezentowanych jest ponad 1.200 obiektów. Tegoroczna Noc Muzeów (22 maja 2026 r.) będzie wyjątkowa nie tylko ze względu na klimat, ale też dlatego, że świętujemy 55-lecie Muzeum Regionalnego w Świebodzinie. Dokładnie 22 maja 1971 r. w ramach obchodów Dni Ziemi Świebodzińskiej nastąpiło uroczyste otwarcie Muzeum Regionalnego w Świebodzinie w ratuszu.
Zjazd założycielski Ogólnopolskiego Klubu Zainteresowań Polskiego Związku Filatelistów „Kolejnictwo” im. Ernesta Adama Malinowskiego odbył się we wrześniu 1985 r. w Warszawie. Celem statutowym jest promocja kultury technicznej transportu szynowego. Klub działa przy Zarządzie Okręgu PZF w Bydgoszczy i na koniec 2025 r. należało do niego 64 członków z całej Polski. Wśród nich jest grono wystawców otrzymujących najwyższe wyróżnienia. Klub wydaje własną literaturę, periodyki - „Aktualności”, „Przegląd Roczny”. Dzięki aktywności klubowych członków, ukazało się wiele znaków pocztowych oraz walorów niepocztowych. Dwukrotnie w ciągu roku w cyklu wiosenno-jesiennym organizowane są spotkania ogólnopolskie w różnych miejscowościach kraju. Od początku istnienia klubu odbyło się ich już 83. 84. Spotkanie odbędzie się w Gdyni, mieście które w w 2026 r.obchodzi 100-lecie nadania praw miejskich. Rok obchodów 100-lecia miasta to także 100-lecie Polskich Kolei Państwowych, 90-lecie Domu Marynarza Szwedzkiego (dziś Konsulat Kultury – miejsce naszego 84. Spotkania), 25-lecie Szybkiej Kolei Miejskiej w Trójmieście. Elementem graficznym znaczka turystycznego jest dworzec kolejowy tzw. drugi, który w tym roku obchodzi swoje 100-lecie, a jakże by inaczej, został otwarty 15 lipca. Został zaprojektowany przez Romualda Millera w stylu narodowo-dworkowym.
Rezerwat obejmuje wąską dolinę rzeki Gowienicy. Malowniczy krajobraz tworzą tu naturalna rzeka, skarpy oraz wąwozy i liczne zakola. Zbocza porastają głównie lasy bukowe i grądowe, a w wilgotnych miejscach występują olsy. W dolinie stwierdzono ok. 200 gatunków roślin, w tym wiele chronionych i zagrożonych. Obszar wyróżnia się także bogactwem grzybów – odnotowano ich ponad 100 gatunków, w tym zaliczanych do kategorii narażonych na wyginięcie oraz rzadkich: grzybówki, żagiew guzowatą, monetkę bukową, czy siedzunia sosnowego. Gowienica to przykład naturalnej rzeki o szybkim nurcie i piaszczysto-żwirowym dnie. W korycie rosną rośliny wodne zakorzenione w dnie, z pędami zanurzonymi w wodzie, a miejscami także z liśćmi pływającymi. Siedlisko sprzyja różnorodnej roślinności związanej z czystymi, płynącymi wodami, o czym świadczy liczne występowanie rzadkiego krasnorosta Hildebrandtia rivularis. Obszar jest ważnym schronieniem dla wielu zwierząt – w okresie lęgowym wstępują tu m.in. ptaki takie jak zimorodek, samotnik czy gągoł. Spotykane są tutaj również zimujące pluszcze. To ważna ostoja ssaków silnie związanych z wodą. W rzece występują cenne gatunki ryb i minogów. Miejsce wyróżnia się dużą wartością przyrodniczą i krajobrazową. Celem ochrony jest zachowanie naturalnego odcinka doliny rzeki wraz z lasami, źródliskami oraz rzadkimi i chronionymi gatunkami roślin i zwierząt. Rezerwatowi nadano imię Macieja Trzeciaka (1974-2016) dla upamiętnienia wkładu w ochronę przyrody oraz rozwój nowoczesnych standardów ochrony środowiska w całym kraju. Jako Wojewódzki Konserwator Przyrody zainicjował powstawanie nowych rezerwatów w województwie zachodniopomorskim, znacząco zwiększając powierzchnię terenów chronionych. Następnie jako Główny Konserwator Przyrody, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Środowiska w latach 2007-2009, był współtwórcą jednej z największych reform ochrony przyrody od czasu wejścia Polski do Unii Europejskiej – obszarów Natura 2000 oraz zrewolucjonizował system ocen oddziaływania na środowisko, wdrażając prawo UE i tworząc właściwe organy odpowiedzialne za te oceny.
16 maja 2026 r. rusza dziesiąty już Skarżyski Maraton Pieszy „Nad Kamienną”. Impreza rozpoczyna się o godzinie 8:00 w Ośrodku Wypoczynku i Rekreacji w Rejowie od wspólnego, pamiątkowego zdjęcia, po czym uczestnicy zaczną wędrówkę malowniczą trasą: Rejów – Młodzawy – Majków – Szczepanów – Wąchock – Wykus – Mostki – Oczy Ziemi – Rejów. Maraton zaliczany jest do cyklu Superpiechur Świętokrzyski 2026. Skarżyski Maraton jest ogólnodostępną indywidualną imprezą turystyczno-wytrzymałościową. Trasa marszu wymaga od uczestników dobrego stanu zdrowia, bardzo dobrej zaprawy i kondycji w turystyce pieszej. Impreza realizowana jest dzięki finansowemu i rzeczowemu wsparciu Powiatu Skarżyskiego, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego oraz firmy rodzinnej KLIMEK Zarządca Nieruchomościprzy wsparciu Wydawnictwa Turystycznego Compass oraz Portalu Miasta i Powiatu skarzysko24.pl. Chęć marszu w maratonie zgłosiło 125 osób z całej Polski, w wieku od 15 do 76 lat. Uczestnicy mają do pokonania 50 kilometrów w czasie 13 godzin. Na mecie, po posileniu się gorącą zupą zostaną udekorowani medalami, dyplomami i otrzymają drobne upominki.
27 września 1825 r. miał miejsce pierwszy przejazd pasażerskiego pociągu parowego na trasie Stockton–Darlington w północno-wschodniej Anglii. Wydarzenie to zapoczątkowało erę nowoczesnego transportu, łącząc regiony i przyczyniając się do rozwoju gospodarczego. 100 lat później, w odradzającej się po 123 latach niewoli Polsce, 24 września 1926 r., rozporządzeniem prezydenta Ignacego Mościckiego utworzono Polskie Koleje Państwowe. Powstałe tego dnia przedsiębiorstwo stało się jednym z filarów polskiej gospodarki. PKP stanęły przed trudnym wyzwaniem połączenia trzech odmiennych systemów kolejowych w jeden sprawny organizm. Priorytetem była także odbudowa zniszczonych linii i dworców, rozwój nowych tras, czy modernizacja taboru. Kolejne lata upłynęły pod znakiem odważnych inwestycji i rozwoju zarówno kolei normalnotorowej, jak i wąskotorowej. Po zakończeniu II wojny światowej ponownie przystąpiono do odbudowy kolei, przeprowadzono na szeroką skalę elektryfikację sieci kolejowej. Znacznie rozwinął się też przemysł związany z produkcją rodzimego taboru kolejowego. Jednak pod koniec XX w. PKP ponownie musiały zmierzyć się z nowymi realiami ustrojowymi i ekonomicznymi. XXI w. przyniósł kolejne możliwości rozwoju. Historia pokazuje, że kolej to nie tylko jeden z fundamentów gospodarki i nowoczesny środek transportu, ale przede wszystkim budowane latami dziedzictwo łączące regiony i społeczności.
Znaczek Okolicznościowy wydany z okazji obchodów 120. urodzin wieży widokowej na szczycie Wielkiej Sowy. To kolejna odsłona imprezy, której od 2013 roku (z trzyletnią przerwą) towarzyszy wydanie specjalnego znaczka okolicznościowego. Tegoroczne świętowanie 120. urodzin wieży na szczycie Wielkiej Sowie odbędzie się w sobotę 23 maja od godziny 19:00. Na miejscu przewidziano tradycyjny poczęstunek przy ognisku, kiełbaski,a dla pierwszych 100 gości pamiątkowy znaczek okolicznościowy. Świętowaniu w turystycznej formule towarzyszyć będą: konkursy (w tym konkurs plastyczny), śpiew turystycznych piosenek, a niewątpliwą atrakcją będzie możliwość nocnego podziwiania widoków ze szczytu wieży. Dojście na szczyt Wielkiej Sowy możliwe jest wszystkimi wyznaczonymi szlakami turystycznymi.
Rok 2026 to wyjątkowy czas dla Muzeum – Domu Rodziny Pileckich. Świętujemy 10 lat działalności instytucji, powołanej by zachować pamięć o Marii i Witoldzie Pileckich oraz ich związkach z Ostrowią Mazowiecką. Ponadto w tym roku, dnia 7 kwietnia, obchodzimy 95. rocznicę ślubu Marii i Witolda Pileckich, zawartego w 1931 roku w ostrowskim kościele. To właśnie ich wspólna historia staje się sercem opowieści Muzeum. Otwarcie wystawy stałej 2 listopada 2022 r. dało Muzeum nową energię, ale od momentu powołania w 2016 r. instytucja prowadzi intensywną działalność edukacyjną i popularyzatorską. Realizujemy różnorodne projekty, w których poprzez pasje i zainteresowania – historię, ale też aktywność fizyczną, turystykę, debatę oksfordzką czy działania twórcze staramy się zainteresować historią naszych bohaterów jak najszersze grono odbiorców. Jubileuszowy znaczek upamiętnia dekadę rozwoju Muzeum i jego rolę w pielęgnowaniu pamięci o rodzinie Pileckich.
60. Jubileuszowy Ogólnopolski Rajd PTTK Szlakiem Walki I Armii WP o Kołobrzeg organizowany jest 21 marca 2026 w 81.rocznicę walk o Kołobrzeg. Głównym organizatorem rajdu jest Oddział Wojskowy PTTK w Kołobrzegu. Rajd jest organizowany we współpracy z Wicemarszałkinią Pomorza Zachodniego Anną Bańkowską, Starostą Powiatu Kołobrzeskiego Mirosławem Tessikowskm oraz Prezydent M. Kołobrzeg Anną Mieczkowską, którzy też objęli patronatem imprezę. Celem rajdu jest upamiętnienie jednej z największych bitew miejskich II wojny światowej i uczczenie pamięci bohaterstwa i poświęcenia żołnierza polskiego, który nierzadko swój szlak bojowy zaczął od stepów kazachskich. Rajd promuje walory turystyczne Kołobrzegu, okolic i całego regionu, propaguje też zdrowy styl życia i umiejętność współpracy w drużynach. Rajd, adresowany do wszystkich grup wiekowych, odbywa się w kilku kategoriach: pieszej, rowerowej, samochodowej i konnej. Towarzyszą mu konkursy wiedzy, strzelecki oraz plastyczny. Znaczek przedstawia rzeźbę Sanitariuszki, to jedyny w Europie pomnik upamiętniający poświęcenie i wysiłek kobiet niosących ratunek rannym żołnierzom na polach bitew II wojny światowej. Rzeźba upamiętnia jedną z nich - Ewelinę Nowak, Polkę pochodzącą z Wołynia. 19-latkę powołano do I Armii Wojska Polskiego. Sanitariuszka ruszyła na front z 14 Pułkiem Piechoty, walcząc m.in. podczas przełamywania frontu na Wiśle i zdobywania Wału Pomorskiego. Od 10 marca 1945 r. uczestniczyła w walkach o Kołobrzeg, zginęła 13 marca. Pośmiertnie odznaczono ją Krzyżem Virtuti Militari V Klasy. Bohaterska dziewczyna spoczywa na Cmentarzu Wojennym w Kołobrzegu, wśród innych żołnierzy wojska polskiego poległych w bitwie o miasto. Autorem pomnika jest Adolf Cogiel z Wrocławia, rzeźbę odsłonięto w lipcu 1980 r.
Bardo słynie z licznych atrakcji turystycznych. Jednak największym skarbem jest wielowiekowa figurka Matki Bożej wystawiona w głównym ołtarzu w tutejszej bazylice. Z okazji 50. rocznicy koronacji figurki w 2016 . powstał okolicznościowy znaczek turystyczny, a w opisie tego znaczka można było przeczytać informację: „Czas powstania figurki historycy ustalają na XII - XIII wiek”. Taka informacja była przekazywana przez lata. Jednak dokładne i specjalistyczne badania wykonane przed jubileuszem wykazały sensacyjne odkrycie, że jej wiek datuje się na początek XI wieku (ok. 1011 roku), co potwierdziło informację, że jest to najstarsza drewniana figurka Matki Bożej w Polsce. Figurka jest wykonana z drewna lipowego i ma 43,3 cm wysokości. Przedstawia ona Matkę Bożą, siedząca na tronie z oparciem i poręczami, przybrana jest w suknię zapiętą pod szyją i płaszcz, a na głowie ma koronę o trójlistnych zębach. Dzieciątko Boże siedzi na kolanach Matki również frontalnie. Charakterystyczny jest lekki uśmiech obydwu postaci, a zwłaszcza Matki Bożej, przez co niektórzy nazywają ją "Madonną uśmiechniętą". Koronacja figurki, odbyła się 3 lipca 1966 roku. Koronacji dokonał ks. arcybiskup Bolesław Kominek. Kustoszami sanktuarium i figurki Matki Bożej Bardzkiej jest Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela czyli redemptoryści, którzy zapraszają na uroczystości 60. rocznicy koronacji.
Znaczek okolicznościowy wydany z okazji XXVIII Wrocławskiej Krajowej Wystawy Kolekcjonerskiej. W 2026 roku hasło przewodnie wystawy to „W kręgu sportu”, a sama wystawa organizowana jest m.in. dla upamiętnienia setnej rocznicy oddania do użytku Stadionu Olimpijskiego we Wrocławiu. Wystawa odbędzie się w dniach od 14 do 16 maja 2026 r. w auli Przestrzeni Trzeciego Wieku we Wrocławiu. Tradycyjnie wystawa będzie brała udział w corocznej edycji wrocławskiej Nocy Muzeów. Stowarzyszenie Kolekcjonerów we Wrocławiu zarejestrowane zostało w kwietniu 1997 r. Stowarzyszenie propaguje wszelkie formy kolekcjonowania różnych przedmiotów i walorów. Początkowo członkami stowarzyszenia byli wyłącznie kolekcjonerzy kart telefonicznych jednak z czasem grono członków powiększyło się o kolekcjonerów znaków pocztowych, pocztówek, numizmatów, banknotów, biletów komunikacji miejskiej, a także znaczków turystycznych.
UWAGA! Znaczek dostępny w czasie trwania wystawy w dniach 14-17 maja, a po wystawie W każdą niedzielę w godz. 7.30 -10.30 – Plac Solidarności 1/3/5 (sala 403 Aula, IV piętro), Wrocław
Znaczek okolicznościowy wydany z okazji 100-lecia nadania Gdyni praw miejskich. Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 roku wiązało się z oparciem granicy kraju o Morze Bałtyckie (w roku 1920). Jej krótki morski odcinek kończył się przed Sopotem wchodzącym w skład miasta-państwa Wolnego Miasta Gdańska. Polska potrzebowała przystani morskiej dla przywozu broni, Marynarki Wojennej, obsługi ruchu migracyjnego, eksportu towarów. W 1920 roku eksperckie oko Tadeusza Wendy wskazało na Gdynię, przy której rozpoczęto budowę portu. 10 lutego 1926 roku Gdynia uzyskała prawa miejskie, rozporządzeniem Rady Ministrów: „(…) o zezwoleniu gminie wiejskiej Gdynia w powiecie wejherowskim w województwie pomorskiem na przyjęcie ustroju według pruskiej ordynacji miejskiej dla sześciu wschodnich prowincyj z dnia 30 maja 1853 r.”. Narodowa inwestycja, jaką była ostatecznie budowa portu w Gdyni, spłaciła się już przed II wojną światową, spełniając zarazem rolę katalizatora społecznej energii i patriotyzmu. Dzięki Gdyni Polacy uwierzyli, że stać ich na realizację najambitniejszych marzeń i wyzwań XX wieku. To już 100 lat!
W rozpoczętym właśnie 2026 roku obchodzimy jubileusz 100-lecia Ochotniczej Straży Pożarnej w Plewiskach. To cały wiek niesienia pomocy, troski o bezpieczeństwo i życie innych w myśl dewizy: Bogu na chwałę, ludziom na pożytek. W 1926 roku w Plewiskach powstała Ochotnicza Straż Pożarna. Początki organizacji były trudne, gdyż brakowało sprzętu. Skromne wsparcie od Rady Gminy wystarczało na podstawowe potrzeby, a prosty sprzęt, jakim dysponowali strażacy, był często niewystarczający przy większych pożarach. W czasie okupacji i w pierwszych latach po wojnie działalność straży w Plewiskach została zawieszona. W 1947 r. jednostka została reaktywowana. Strażacy z Plewisk otrzymali podstawowy sprzęt gaśniczy i umundurowanie od PSP w Poznaniu, lecz największą bolączką jednostki był brak remizy. Jednostka została ulokowana tymczasowo w tzw. starej kuźni w Plewiskach. Nową remizę wybudowano w czynie społecznym i oddano do użytku w 1960 r. Dziesięć lat później OSP w Plewiskach otrzymała od Powiatowej Komendy w Poznaniu pierwszy wóz strażacki - Star GBM. Dziś, po stu latach działalności, OSP Plewiska jest jedną z największych jednostek ratowniczych w powiecie poznańskim, dysponującą pięcioma wozami bojowymi wyposażonymi do różnego rodzaju akcji ratowniczych. Jednostka od 2015 roku jest wpisana do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego. Na co dzień niesie pomoc mieszkańcom powiatu poznańskiego. Zasłużyła się także bohaterską pomocą humanitarną na rzecz ogarniętej wojną Ukrainy. Dotychczasowa, niewielka remiza przy ulicy Grunwaldzkiej przestała jednak odpowiadać potrzebom rozwijającej się jednostki, dlatego w 2025 r. podjęto decyzję o budowie nowej siedziby OSP, która zapewni nowoczesne zaplecze garażowe, socjalno-biurowe oraz techniczne i znacząco poprawi warunki służby strażaków, zwiększając jednocześnie bezpieczeństwo mieszkańców.
Linia kolejowa nr 297 z Nowego Świętowa do Głuchołaz ma bogatą historię, sięgającą okresu budowy kolei na ziemiach śląskich w XIX w. Została zbudowana przez pruskie Koleje Królewskie jako część większej sieci kolejowej, łączy Głuchołazy z linią podsudecką, oraz linię podsudecką z liniami kolejowymi prowadzącymi do Czech, do Jesenika i Opawy. Linia ta była ważnym szlakiem komunikacyjnym. Oddano ją do użytku 5 listopada 1875 r. Natomiast 1 maja 1914 r. przedłużono ją do nieistniejącej już stacji Głuchołazy Zdrój. Budowa pierwszych połączeń kolejowych przez Głuchołazy spowodowała rozwój gospodarczy i przyniosła postęp dla miasta i części zdrojowej. Jest to krótka linia kolejowa, bo jej długość do stacji Głuchołazy wynosi zaledwie 5,95 km. Krótka, ale jakże malownicza z widokiem na Góry Opawskie z wyróżniającym się szczytem Biskupiej Kopy (890 m n.p.m.). Obecnie ruch pasażerski odbywa się na odcinku Nowy Świętów – Głuchołazy Miasto. W weekendy dojeżdżają tutaj szynobusy z Opola, jednak turyści i mieszkańcy Głuchołaz liczą na to, że oferta przewozowa się zmieni i zostaną wprowadzone dodatkowe pociągi.
12 października 2025 r. w bychawskiej parafii odbyły się uroczystości z okazji jubileuszu 700-lecia jej istnienia. Był to wyjątkowy moment nie tylko dla parafian, lecz także dla wszystkich, którzy czują więź z tą ziemią, jej duchowością i tradycją. Centralnym punktem obchodów była Uroczysta Suma Odpustowa ku czci św. Franciszka z Asyżu – drugiego patrona parafii, której przewodniczył J. E. Ksiądz Arcybiskup Stanisław Budzik, Metropolita Lubelski. Podczas liturgii wierni dziękowali za siedem stuleci historii parafii – za pokolenia kapłanów, sióstr zakonnych i parafian, którzy tworzyli i kontynuują jej duchowe dziedzictwo. Uroczystość miała podniosły charakter, wzbogacony oprawą muzyczną i modlitwą wdzięczności. Zwieńczeniem wydarzenia było poświęcenie nowej Kaplicy Adoracji Najświętszego Sakramentu, która odtąd służy jako miejsce ciszy, skupienia i osobistej modlitwy. Na wizerunku znaczka okolicznościowego przedstawiono anioła, którego podobizna została odwzorowana w formie witrażu wykonanego w Kaplicy Adoracji Najświętszego Sakramentu przez firmę Pracownia Witraży Dendys z Lublina.
Znaczek okolicznościowy wydany z okazji XIII Ogólnopolskiego Spotkania Kolekcjonerów Znaczków Turystycznych, które w 2025 roku zorganizowane zostało na Pomorzu Zachodnim w miejscowości Pniewo k. Gryfina. Organizowane od 2012 roku spotkanie ogólnopolskie to coroczna impreza skupiająca turystów i kolekcjonerów znaczków turystycznych z całej Polski. Gościnnie pojawiają się także kolekcjonerzy z Czech, Słowacji oraz z Węgier. Spotkanie jest okazją do wspólnego zwiedzania wybranego regionu, ale też do wymiany turystycznych doświadczeń, zawarcia nowych znajomości. To także czas relaksu w gronie osób o podobnych zainteresowaniach i możliwość naładowania baterii po zakończonym sezonie turystycznym. Jednym ze stałych elementów spotkania jest znaczek okolicznościowy, na którym w tym roku umieszczono wizerunek „Krzywego lasu” w Pniewie. To w jego pobliżu stacjonowali uczestnicy spotkania, a grafika znaczka w humorystyczny sposób demaskuje tajemnicę powstania krzywych drzew w tym lesie.
Rok 2025 stanowi 280. rocznicę urodzin oraz 190. rocznicę śmierci księżnej Izabeli Czartoryskiej z Flemmingów. Izabela Czartoryska przyszła na świat w 1745 roku w Warszawie. W trudnych dla Rzeczypospolitej czasach stała się mecenaską sztuki, pisarką, twórczynią pierwszego na ziemiach polskich muzeum pamiątek narodowych, projektantką ogrodów, podróżniczką. W Puławach stworzyła enklawę polskości, gdzie chętnie gościli uznani artyści, literaci i arystokraci. Jej małżonek Adam Kazimierz żartował, że „wszędzie w Puławach nazwisko żony błyszczy”. Zmarła w wieku 90 lat. Do historii przeszła jako prekursorka muzealnictwa polskiego, kobieta wyzwolona, oświeceniowa dama o wielkiej odwadze, matka Spartanka, oddana Polsce patriotka, która ukochała Puławy zwane „Polskimi Atenami”. Chcąc uhonorować jej wielkie zasługi dla Puław Rada Miasta Puławy uchwałą nr II/98/25 z dnia 26 lutego 2025 roku ustanowiła rok 2025 Rokiem Księżnej Izabeli Czartoryskiej.
Korpus Kadetów nr 3 w Rawiczu utworzony został w 1925 r., jako trzeci z kolei w II Rzeczypospolitej, po KK 1 we Lwowie i KK 2 w Chełmnie. Uroczystość otwarcia szkoły odbyła się 3 października 1925 r. Korpusy Kadetów, sięgające tradycją do utworzonej w 1765 r. przez Stanisława Augusta Poniatowskiego Szkoły Rycerskiej w Warszawie, były w okresie międzywojennym gimnazjami wojskowymi o profilu matematyczno-przyrodniczym, z wychowaniem i wyszkoleniem wojskowym w zakresie kursu unitarnego szkoły podchorążych piechoty, kończącymi się maturą. Celem kształcenia było przygotowanie kandydatów do szkół oficerskich. W 2025 roku obchodzimy setną rocznicę utworzenia oraz inauguracji działalności Korpusu Kadetów nr 3 w Rawiczu. Dzieje elitarnej, jednej z trzech, później dwóch szkół kadeckich na ziemiach niepodległej II RP, kształcącej w latach 1925-1939 kolejne roczniki przyszłych oficerów Wojska Polskiego, były jednym z najważniejszych rozdziałów w historii Rawicza i Wielkopolski. 3 października br. przypada stulecie uroczystej inauguracji pierwszego roku szkolnego w rawickim korpusie. Wiek od rozpoczęcia tradycji KK w Rawiczu zaplanowano wydarzenia rocznicowe, zorganizowane pod honorowym patronatem Ministra Obrony Narodowej – do wspólnych obchodów zapraszają: Starosta Rawicki, Burmistrz Gminy Rawicz oraz Dyrektor Muzeum Ziemi Rawickiej.
7 lipca 2025 r. burza z wichurą jakie przeszły nad Brzeskiem uszkodziły około 60 m² miedzianej blachy z dachu brzeskiej świątyni. Dach tymczasowo zabezpieczono jednak kilka dni później 13 lipca kolejna burza dopełniła dzieła zniszczenia, a silny wiatr zerwał poszycie z całego dachu północnej części kościoła. Fragmenty dachu runęły na ziemię, jednak na szczęście nikt w tej katastrofie fizycznie nie ucierpiał. Potężne straty poniosła natomiast wspólnota wiernych zgromadzonych przy parafii św. Jakuba w Brzesku. Remont 1600 m² dachu wymaga olbrzymich nakładów finansowych, których nie pokryje odszkodowanie z ubezpieczenia świątyni. Potrzebne jest zatem wsparcie tej inicjatywy, a jednym z jego elementów jest niniejszy znaczek dobroczynny. Zachęcamy zatem do wsparcia remontu brzeskiego kościoła i do zakupu niniejszego znaczka. Mamy nadzieję, że wielu z Was poczuje potrzebę niesienia pomocy, szczególnie, że kościół w Brzesku należy do grona miejsc wyróżnionych znaczkiem turystycznym.
UWAGA ! Znaczek niedostępny w sprzedaży korespondencyjnej - nakład wyczerpany
W 2000 roku w Nowym Tomyślu, na pamiątkę przełomu tysiącleci, wypleciony został największy wiklinowy kosz na świecie – wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa. Pomysłodawcą tego przedsięwzięcia była Maria Gawron, a projekt kosza wykonał prof. Jędrzej Stępak z Poznania. W roku 2006 kosz został wypleciony na nowo, otrzymując rozmiary: ok. 20 m długości, 10 m szerokości oraz 9 m wysokości. Po czternastu latach, w 2020 roku wiklinowy kosz gigant został poddany gruntownej renowacji. W tym roku przypada 25 rocznica wyplecenia kosza giganta – wiklinowego symbolu Nowego Tomyśla. W związku z przypadającym jubileuszem Urząd Miejski w Nowym Tomyślu zdecydował się na wydanie okolicznościowego Znaczka Turystycznego. Warto dodać, że w obiegu jest już od 2015 roku Znaczek Turystyczny o numerze 361 przedstawiający nowotomyski kosz gigant.
W roku 1959 do Żar, do pracy w Technikum Budowlanym przyjeżdża Jerzy Wiśniewski. Urodzony góral z Muszyny, miłośnik gór i turystyki, przyjaciel młodzieży. W 1960 roku zakłada szkolne koło turystyczne ŁAZIKI, które skupia młodzież chcącą uprawiać turystykę. Liczne imprezy turystyczne, wspólne zimowiska, obozy wędrowne, rajdy górskie, spływy kajakowe, zawiązują wśród młodzieży przyjaźnie i chęć wspólnego poznawania kraju. Absolwenci szkoły chcą uczestniczyć w życiu koła Łaziki. W 1974 roku powstaje Senior Klub Łaziki, które skupia absolwentów. W późniejszych latach oba koła się łączą i wspólnie organizują życie turystyczne aż do dzisiaj. Członkowie koła brali i biorą udział w licznych imprezach turystycznych: Operacja Bieszczady 40, Azymut Huta Katowice, Ogólnopolskie Zloty Młodzieży PTSM, Festiwale Piosenki Turystycznej, Turnieje Krajoznawcze PTTK, a także w licznych rajdach i zlotach. Co roku organizowane są zimowiska, obozy wędrowne i spływy kajakowe. Wśród członków koła jest bardzo aktywna grupa kolekcjonerów Znaczków Turystycznych, zdobywców Korony Gór Polskich, odznak turystyki kwalifikowanej PTTK, a przede wszystkim duża grupa ludzi chcących wspólnie przebywać i wspólnie poznawać kraj.
Przystanek kolejowy Bardo Śląskie leży na linii kolejowej nr 276 Wrocław – Międzylesie. Linię tę budowano etapami w latach 1871 – 1875. Początkowo był tylko jeden przystanek Bardo Przyłęk (do 1945 r. nazwa Wartha Frankenberg). Ponieważ stacja kolejowa Bardo Przyłęk jest znacznie oddalona od centrum Barda, dla wygody mieszkańców, turystów i pielgrzymów przybywających do sanktuarium Matki Bożej Bardzkiej w 1905 roku wybudowano przystanek kolejowy Bardo Śląskie. Duży wkład, również finansowy w budowę tego przystanku mieli kustosze sanktuarium czyli zgromadzenie redemptorystów. Do dziś zachowały się przedwojenne drewniane wiaty, zabytkowa kładka nad torami oraz budynki stacyjne. W roku 2020, w 115. rocznicę powstania tego przystanku wykonano gruntowny remont zabytkowych wiat peronowych. W budynku stacyjnym od paru lat znajduje się bar „Stacja Smaku”, gdzie można zjeść pyszne dania. Warto wspomnieć, że to właśnie na tym przystanku kręcono sceny do filmu Radosława Piwowarskiego z roku 1989 „Marcowe migdały”.
Sudecki Festiwal Minerałów jest jedyną okazją, by zobaczyć cuda Ziemi, których nikt inny w Polsce nie wystawia. Mineralogiczne i geologiczne miasteczko, przez 3 dni w sercu Lubania, oferuje to, co w Sudetach i na Dolnym Śląsku jest na wyciągnięcie ręki — niezwykłe kamienie z wnętrza Ziemi. Co roku do Lubania zjeżdżają się kolekcjonerzy z Polski, Europy, a nawet z innych kontynentów, by się spotkać, wymienić doświadczeniami, a także okazami z kolekcji. Każdego też roku SFM zaskakuje nowościami. Tegoroczna edycja to dwie nowe strefy: ASTRO i REGIO prezentujące geologię kosmiczną oraz to, co w szerokiej okolicy możemy zwiedzać, poznawać i przeżywać. Przez 3 dni lipca Lubań staje się mineralogicznym El Dorado, a jak na każde wydarzenie przyciągające tłumy, nie brakuje rozrywek takich jak: muzyka, wesołe miasteczko dla najmłodszych, uliczne jedzenie i przemiła atmosfera pikniku. Festiwalowi towarzyszą: Giełda biżuterii z kamieni (pół)szlachetnych i kruszców, giełda okazów mineralogicznych dla kolekcjonerów i początkujących amatorów, miasteczko popularnonaukowe oraz wystawy mineralogiczne z unikatowymi eksponatami.
Włodzimierz Dzieduszycki urodził się 22 czerwca 1825 r. w Jaryszowie na Podolu. Był znanym ornitologiem i autorem dzieła „Spis ptaków okolicy Krystynopola i Sokala nad Bugiem” (1853). Utworzył przyrodnicze Muzeum im. Dzieduszyckich we Lwowie, pierwszą tego typu placówkę na ziemiach polskich, które ofiarował na cele publiczne (1880), oraz pierwszy na ziemiach polskich rezerwat przyrody – „Pamiątkę Pieniacką" (1886). Angażował się w ochronę dziedzictwa kulturowego – wspierał rozwój rzemiosła, zakładał szkoły (m.in. garncarskie), organizował wystawy promujące sztukę ludową. Jako mecenas wspierał twórców takich jak Artur Grottger, Juliusz Kossak, Adam Chmielowski. Był posłem i marszałkiem galicyjskiego Sejmu Krajowego, a także członkiem Izby Panów w Wiedniu. Podczas powstania styczniowego wspierał działania konspiracyjne. Zmarł 18 września 1899 roku w Poturzycy. Został pochowany w rodzinnej krypcie pod kościołem pw. św. Michała Archanioła w Zarzeczu.
Jarosław otrzymał prawa miejskie 7 grudnia 1375 r. z rąk księcia Władysław Opolczyka, zarządzającego Rusią z ramienia króla Ludwika Węgierskiego. Książę wydał dokument potwierdzający status miasta, określił jego wielkość i ustalił nowe zasady funkcjonowania. Przeniesiono Jarosław ze wzgórza św. Mikołaja na nowe miejsce – teren dzisiejszego rynku – na którym wytyczono place, ulice i prostokątne działki, a przywileje gwarantowane przez prawo magdeburskie umożliwiły stworzenie nowoczesnych instytucji miejskich. Wszystko to przyczyniło się do przeobrażenia Jarosławia, który zyskał większą autonomię oraz możliwość rozwoju, stając się w konsekwencji ważnym ośrodkiem handlowym na skrzyżowaniu szlaków kupieckich. 650-lecie otrzymania przez Jarosław praw, które zapewniły miastu liczne korzyści, były podstawą jego rozwoju i fundamentem sukcesów gospodarczych, zasługuje na upamiętnienie okolicznościowym Znaczkiem Turystycznym.
OkolicznościowePostać św. Gerarda Majelli – redemptorysty, zapewne kolekcjonerom znaczków turystycznych jest już znana za sprawą znaczka okolicznościowego wydanego w 2019 r. Natomiast z okazji 300. rocznicy urodzin tego świętego (1726-2026) przełożony generalny Zgromadzenia Redemptorystów ogłosił obchody Roku Jubileuszowego św. Gerarda na cały świecie (2025-2026). Z tej okazji powstał kolejny znaczek okolicznościowy ze św. Gerardem. Św. Gerard Majella był włoskim bratem zakonnym w Zgromadzeniu Redemptorystów. Przeżył tylko 29 lat (1726-1755). Z zawodu był krawcem. Odchodząc w tajemnicy z domu rodzinnego, aby zostać redemptorystą, zostawił matce tylko kilka słów: „Idę, by zostać świętym". Przyjęty do Zgromadzenia spełniał proste zadania klasztorne, wyróżniając się miłością i poświęceniem. Św. Gerard czczony jest jako patron dobrej spowiedzi oraz opiekun matek w stanie błogosławionym i orędownik małżeństw proszących o dar potomstwa. Jego główne sanktuarium w Materdomini na południu Włoch jest jednym z najchętniej odwiedzanych przez włoskich pielgrzymów.
