Aktualna liczba miejsc wyróżnionych Znaczkiem Turystycznym w Polsce: 1074
Na dzień dzisiejszy w Polsce 1074!

Kolekcjonerskie Znaczki Turystyczne


Sortuj według: numernazwa
<< 1 3 4 5


Łączna liczba znaczków: 117

No. 50017 - Kolekcjonera No.17 Chrońmy zwierzęta zagrożone wyginięciem w Polsce - Dzierzba rudogłowa
Kolekcjonerskie

Dzierzba rudogłowa (Lanius senator) zamieszkuje głównie Europę Południową od Pirenejów przez Półwysep Apeniński, Sycylię i inne śródziemnomorskie wyspy. W Europie Zachodniej i Środkowej areał jej występowania przebiega przez Polskę i rejon Dunaju. Poza Europą spotykana jest także w zachodniej Afryce. W Polsce, głównie w centrum, na południu i wschodzie kraju (Małopolska, Wielkopolska i Mazowsze), gnieździ się ok. 10 par. W całej Europie Środkowej populację dzierzby rudogłowej szacuje się na 75 - 150 par lęgowych. Ptak o dość okrągłej sylwetce, dużej głowie i z długim ogonem. Na wierzchu głowy rdzawobrązowa czapeczka sięgając na kark oraz czarna maska obejmująca czoło. Spód ciała biały. Podobnie jak dzierzba czarnoczelna, żywi się głównie owadami i drobnymi kręgowcami. Gatunek ten jest zagrożony wyginięciem poprzez intensyfikację rolnictwa, zarastaniem nieużytków i likwidacją zadrzewień. W Polsce chroniony.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50016 - Kolekcjonera No.16 Chrońmy zwierzęta zagrożone wyginięciem w Polsce - Dzierzba czarnoczelna
Kolekcjonerskie

Dzierzba czarnoczelna (Lanius minor) to gatunek zamieszkujący wschodnią i południową Europę, Turcję i środkową Azję po Kaukaz i Syberię. W Polsce stwierdzono do tej pory zaledwie ok. 10 par na kilku stanowiskach głównie na wschodzie kraju. Ptak ten na głowie posiada szeroką czarną maskę, u samca większą niż u samicy i sięgającą na czoło. Wierzch ciała popielaty, gardło białe, a spód z wyraźnym różowym nalotem. Na czarnym skrzydle jedno białe lusterko. Ogon czarny z białymi obrzeżami. Gatunek ten zasiedla tereny rolnicze z niską roślinnością i z bogatą strukturą - brzegi pól, skraje starych lasów, śródpolne kępy drzew, zadrzewienia śródpolne, Żywi się jedynie pokarmem zwierzęcym (owadami, ślimakami, gryzoniami, ptakami i jaszczurkami. W Polsce gatunek ten objęty jest ochroną prawną, zagrożony utratą siedlisk poprzez intensyfikację rolnictwa, zarastaniem nieużytków i likwidacją zadrzewień śródpolnych.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50015 - Kolekcjonera No.15 Chrońmy zwierzęta zagrożone wyginięciem w Polsce - Bekasik
Kolekcjonerskie

Bekasik (Lymnocryptes minimus) to ptak wędrowny z rodziny bekasowatych. Występuje w pasie od południowo – wschodniej części Płw. Skandynawskiego po wschodnią Syberię, a także obserwuje się kilka izolowanych populacji w Szwecji, płn – wsch. Polsce, na północy Białorusi oraz krajach nadbałtyckich. Upodobał sobie otwarte tereny wilgotnych łąk oraz roślinności szuwarowej nad akwenami wodnymi, dlatego w Polsce jego gniazdowanie stwierdzono jedynie na Bagnach Biebrzańskich. Długość ciała bekasika szacuje się w przedziale 19 – 23 cm. Rozpiętość skrzydeł wynosi ok. 36 – 40 cm, a waga jedynie 30 – 105 g. Ubarwienie złożone z barw brunatnych, czarnych i żółtych jest tak doskonale maskujące, że ptak może być niezauważalny nawet z bliskiej odległości. Od innych bekasów różni się czarnozielonymi pasami na grzbiecie i podwójną beżową brwią. Dziób ma barwę żółtą z zabarwionym na czarno końcem. Jest ptakiem trudnym do obserwacji, ale niepłochliwym. Żywi się owadami i ich larwami, a także wodnymi bezkręgowcami i nasionami roślin. W Polsce jest gatunkiem ściśle chronionym, a szczególnym zagrożeniem dla jego występowania jest osuszanie terenów podmokłych.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50014 - Kolekcjonera No.14 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Suseł moręgowany
Kolekcjonerskie

Suseł moręgowany (Spermophilus citellus) jest średniej wielkości gryzoniem z rodziny wiewiórkowatych. Gatunek ten zamieszkuje tereny Europy Środkowej i Wschodniej. Wielkość susła to ok. 19-23 cm. przy wadze rzędu 240-340 gr. Ma puszysty, krótki ogon długości ok. 8 cm. Futro w części grzbietowej ma barwę żółto-szarą, a na brzuchu, szyi i klatce piersiowej szaro-rudą. Sierść w sposób charakterystyczny u tego gatunku tworzy gęsto ułożone poprzeczne prążki. Susły żyją w koloniach liczących zazwyczaj od 20 do 200 osobników. Prowadzą dzienny tryb życia, a ich dobowa aktywność zmniejsza się jesienią. Od października do marca zwierzęta te zapadają w sen zimowy budząc się co kilkanaście dni. Suseł moręgowany żywi się głównie zielonymi częściami roślin i nasionami. Czasami zjada także owady, a tylko w wyjątkowych przypadkach jego jadłospis wzbogacają jaja i pisklęta ptaków. W Polsce susła moręgowanego uznano za gatunek „zanikły lub prawdopodobnie zanikły” i objęto ścisłą ochroną gatunkową. Obecnie na terenie kraju prowadzi się jego reintrodukcję, a hodowla prowadzona jest w ogrodach zoologicznych w Poznaniu i Opolu.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50013 - Kolekcjonera No.13 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Strepet
Kolekcjonerskie

Strepet (tetrax tetrax) to średniej wielkości ptak z rodziny dropi. Gatunek ten zamieszkuje w południowo-zachodniej i południowo-wschodniej Europie, północno-zachodniej Afryce i środkowo-zachodniej Azji. W Polsce sporadycznie gniazdował do początków XX wieku, a obecnie dość rzadko zalatuje. Zamieszkuje stepy, suche łąki i uprawy z niską roślinnością. Ptak ten jest najmniejszym z dropi. W okresie godowym samiec ma wierzch głowy płowobrązowy z ciemnymi plamkami, boki głowy szaropopielate, szyję czarną z dwoma białymi pasami, górnym w kształcie litery "U", a dolną w formie półobroży. W sezonie lęgowym samiec głośno tupie nogami, wydając okrzyki i podskakując pionowo w górę na 1-2 m. Długość ciała strepeta to średnio ok. 40-50 cm, przy rozpiętości skrzydeł rzędu 85 cm i wadze między 600, a 900 gram. Jego pokarmem są zwykle zielone części roślin, a także owady i drobne kręgowce. Strepet na terenie Polski objęty jest ścisłą ochroną gatunkową.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50012 - Kolekcjonera No.12 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Siewka złota
Kolekcjonerskie

Siewka złota (Pluvialis apricaria) to ptak z rodziny sieweczkowatych, mniejszy od czajki, krępa budowa, krótka szyja i dziób, nogi średniej długości. W szacie godowej policzki, gardło, przód szyi, pierś i brzuch czarne z białą otoczką dookoła, oddzielającą ją od żółtozłotego wierzchu ciała, nakrapianego ciemnymi plamkami. W szacie spoczynkowej mają jasny spód. Szyja i pierś żółtawe, a pozostała część biała. W Europie występuje w Skandynawii, na Islandii i Wyspach Brytyjskich, spotykana jest także w krajach bałtyckich i na Białorusi. Jeszcze w XIX wieku wyprowadzała lęgi na Pomorzu, ale od kilkudziesięciu lat nie stwierdzono gniazdowania tego gatunku w Polsce. Jest spotykana jedynie podczas przelotów, niekiedy w stadach liczących kilkaset sztuk. Żywi się owadami, innymi drobnymi bezkręgowcami oraz jagodami. Siewki złote żyją parami, składają jaja w gnieździe na ziemi w okresie kwiecień - lipiec. Pisklakami opiekują się wspólnie. Młode siewki rozwijają się bardzo szybko i już po miesiącu od wylęgnięcia zaczynają latać. Po okresie lęgowym przebywają na polach, pastwiskach i łąkach.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50011 - Kolekcjonera No.11 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Sęp płowy
Kolekcjonerskie

Sęp płowy (Gyps fulvus) to ptak z rodziny jastrzębiowatych. Gatunek zamieszkuje góry południowej Europy i południowo zachodniej Azji, Bliskiego Wschodu, Półwyspu Arabskiego, Iranu i północnej Afryki. W Polsce sęp płowy gnieździł się w Pieninach i Tatrach. Ostatni lęg w Pieninach zanotowano w 1914 roku. Obecnie ptak ten zalatuje do Polski jednak jego pojawy są nieregularne i nieliczne. Sęp jest największym ptakiem drapieżnym spotykanym w naszym kraju. Rozpiętość jego skrzydeł to 260–280 cm, a średnia wysokość to ok. 100 cm. Dorosłe ptaki osiągają wagę 7 kg. U gatunku tego nie występuje dymorfizm płciowy. Charakterystycznymi cechami sępa płowego jest naga głowa i wygięta szyja pokryta popielatym puchem. Wierzch ciała ma barwę szarorudą, a pióra lotek i sterówek są czarne. Pożywienie sępów stanowi głównie padlina, choć w przypadku jej braku ptaki te mogą polować na żywą zdobycz. Za pokarmem sępy mogą przemierzać znaczne odległości, a podczas żerowania panuje wśród sępów swoista hierarchia. W Polsce ptak ten objęty jest ścisłą ochroną gatunkową.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50010 - Kolekcjonera No.10 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Pustułeczka
Kolekcjonerskie

Pustułeczka (Falco naumanni) jest ptakiem z rodziny sokołowatych. Zamieszkuje południowo-wschodnią część Europy. W Polsce ptak ten dawniej sporadycznie wyprowadzał lęgi, a spotykany był na terenie kraju. Obecnie zalatuje do Polski i to tylko wyjątkowo. W ciągu minionych 25 lat w Polsce obecność pustułeczki odnotowano zaledwie 6 razy. Jest to gatunek trudny do rozróżnienia od pokrewnej i większej pustułki. W porównaniu z nią jest smuklejsza, ma węższe i bardziej spiczaste skrzydła oraz krótszy ogon z dłuższymi środkowymi piórami. Samiec ma bardziej popielatą głowę oraz jasne szpony dzięki którym ptak ten nazywany był niegdyś "bialoszponem". Pustułeczka waży średnio około 150-200 gram. Rozpiętość jej skrzydeł sięga 60-70 cm przy średniej długości ciała 30 cm. Gatunek ten zasiedla tereny ciepłe, suche łąki i otwarte, słabo zagospodarowane rolniczo pola, gdzie znajduje się duża ilość owadów. Gniazdo zakłada w dziupli spróchniałego drzewa, rzedziej w szczelinach skalnych czy wieżach budynków. Pożywienie pustułeczki to głównie duże owady, czasem gryzonie. Nigdy jednak nie poluje na ptaki. Tak sprecyzowany rodzaj pokarmu sprawia, że z powodu jego braku w zimie ptak ten musi migorwać do Afryki. Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. W Polskiej Czerwonej Księdze uznany za wymarły.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50009 - Kolekcjonera No.9 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Pardwa mszarna
Kolekcjonerskie

Pardwa mszarna (Lagopus lagopus) – to średniej wielkości ptak z rodziny kurowatych. Pardwy te dorastają do ok. 40 cm długości. Rospiętość ich skrzydeł to ok 60-65 cm, a masa ciała często dochodzi do 600 g. Wiosną i latem upierzenie tej pardwy jest brązowo-brunatne, przy czym podbrzusze pozostaje białe. Zimą ptaki przepierzają się całkowicie na biało. Dziób krótki, mocny, nogi całkowicie opierzone. Gatunek ten rozmnaża się na przełomie maja i czerwca. Samica składa tylko jeden lęg (do 12 jaj). Gniazdo buduje na ziemi, wykopuje dołek, wyściela go suchymi częściami roślin. Pożywienie to głównie części roślin - pąki, jagody, nasiona, a w okresie letnim także bezkręgowce. Ptak ten występuje licznie w Skandynawii, gdzie jest ptakiem łownym. Zasiedla głównie wrzosowiska i mszary. Na terenie Polski (w jej obecnych granicach) Pardwa mszarna gniazdowała prawdopodobnie jeszcze w XVI wieku. W XIX wieku dwukrotnie notowano ten gatunek w północno-wschodniej Polsce. W naszym kraju znaleziono jednak liczne ślady występowania tego gatunku w osadach pochodzących z plejstocenu. Obecnie w Polsce jest uznawana za gatunek wymarły.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50008 - Kolekcjonera No.8 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Nur czarnoszyi
Kolekcjonerskie

Nur czarnoszyi (Gavia arctic) – wędrowny ptak wodny. Środowiskiem jego życia są otwarte zbiorniki wody stojącej np. jeziora, zbiorniki zaporowe, stawy hodowlane, duże rzeki i wybrzeża. Gniazda są lokowane na lądzie, w bezpośrednim sąsiedztwie dużych, głębokich jezior, nawet ubogich w ryby. Zbudowane są niedbale z traw, mchu i liści w postaci małego kopca, mogą unosić się na wodzie lub na małej wyspie. Nury dobierają się w pary na lęgowiskach i zazwyczaj pozostają sobie wierne przez całe życie. Szata spoczynkowa zimą ma szarobrązowy wierzch ciała, a spód biały. Szata godowa z wierzchem głowy i tyłem szyi popielatymi. W czasie godów mają na szyi dużą prostokątną czarną plamę, a na jej bokach i piersiach czarno-białe pasy. Na czarnych plecach widnieją dwie duże plamy poprzecinane czarnymi paskami na łopatkach. W każdej szacie widać białe pole w tylnej części ciała. Charakterystyczne jest też białe zakole z tyłu głowy. Samiec i samica nie różnią się upierzeniem. Nur czarnoszyi jest doskonale przystosowany do pływania dzięki łapom opłetwowanym aż do pięt i nieruchomym goleniom. Dziób ma szary, krótki i mocny. Nury żywią się głównie rybami, rzadziej wodnymi bezkręgowcami morskimi i słodkowodnymi oraz żabami. Gatunek ten objęty jest ścisłą ochroną gatunkową.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50007 - Kolekcjonera No.7 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Norka europejska
Kolekcjonerskie

Norka europejska (Mustela lutreola) to ssak z rodziny łasicowatych. Norki osiągają 35-45 cm długości i wagę 0,5-1,5 kg. Budową ciała norka europejska przypomina tchórza jest jednak od niego mniejsza. Norki posiadają białe łatki na pyszczku, które są charakterystyczne dla każdego osobnika. Norki europejskie jednak częściej niż amerykańskie mają białe łatki także na górnej wardze. Norki prowadzą głównie nocny tryb życia. Żyją głównie nad brzegami rzek i strumieni leśnych, a także na rozlewiskach i terenach bagnistych. Bardzo rzadko osiedlają się nad brzegami jezior. Pokarm norek stanowią gryzonie, ptaki oraz ich jaja i pisklęta, raki, owady, a nawet pokarm roślinny. Bardzo ważnym elementem diety są ryby. Ostatnie wiarygodne stwierdzenie norki europejskiej na terenie naszego kraju pochodzi z 1926 roku z okolic Elbląga. Obecnie norka europejska występuje w kilku izolowanych populacjach w Rosji, Białorusi, Estonii, na Ukrainie, na Kaukazie, w zachodniej Hiszpanii i północnej Francji. Jedynym miejscem, gdzie można w Polsce zobaczyć żywe norki europejskie jest Wielkopolski Ogród Zoologiczny w Poznaniu, gdzie hoduje się je w ramach międzynarodowego programu restytucyjnego. Według Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt gatunek w Polsce ma status zanikłego na terenie kraju.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50006 - Kolekcjonera No.6 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Krzyżodziób sosnowy
Kolekcjonerskie

Krzyżodziób sosnowy (Loxia pytyopsittacus)to ptak zamieszkujący północną Europę głównie na obszarze wokół Bałtyku. W Polsce gniazdował nielicznie na północy kraju, obecnie rzadko zalatuje. Spotyka się go pojedynczo lub w niewielkich grupach zalatujących ze wschodu. Krzyżodziób sosnowy jest podobny do krzyżodzioba świerkowego, ale jest od niego większy. Ma także bardziej krępą sylwetkę, grubszą szyję i większą głowę z płaskim czołem. Dziób krzyżodzioba jest charakterystycznie skrzyżowany co umożliwia mu wyłuskiwanie nasion z twardych szyszek sosny. Krzyżodziób sosnowy zamieszkuje głównie bory sosnowe a także lasy mieszane z dominującym udziałem sosny. Pożywienie tego gatunku stanowią głównie nasiona sosny, a także świerka. Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. W kraju uznaje się go za gatunek wymarły.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50005 - Kolekcjonera No.5 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Kobczyk
Kolekcjonerskie

Kobczyk (Falco vespertinus ) to ptak drapieżny z rodziny sokołowatych. W Polsce obecnie ptak ten jest gatunkiem przelotnym, podczas gdy dawniej był ptakiem sporadycznie lęgowym. Widywany od kwietnia do października. Gatunek ten żywi się większymi owadami i tylko sporadycznie w swoim menu sięga po drobne gryzonie, płazy, gady i ptaki. Gniazduje zwykle w opuszczonych gniazdach srok, wron, gawronów lub w dużych dziuplach, czasem w norach i na półkach skalnych. Kobczyk jest ptakiem średniej wielkości. Jego średnia długość to ok 30 cm., a rozpiętość skrzydeł to ok. 60-70 cm. W Polsce ptak ten objęty jest ścisłą ochroną gatunkową.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50004 - Kolekcjonera No.4 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Karliczka
Kolekcjonerskie

Karliczka (Porzana pusilla) to gatunek małego ptaka wodnego z rodziny chruścieli. W Polsce ptak ten jest bardzo rzadko spotykany, przy czym osobniki spotykane w naszym kraju najprawdopodobniej do Polski zalatują. Niegdyś karliczka gnieździła się na Śląsku. Prawdopodobnie ostatnie widziane u nas osobniki obserwowano pod Janowem Lubelskim, jednak nie są to informacje potwierdzone naukowo stąd właśnie przyjmuje się, że gatunek ten do Polski sporadycznie zalatuje. Karliczka jest ptakiem średniej wielkości. Jej długość to ok. 15-20 cm, a rozpiętość skrzydeł od 20 do 35 cm., przy wadze w granicach ok. 55 g. Jest to gatunek żyjący wyłącznie na leżących w pobliżu wody okresowo zalewanych łąkach porośniętych turzycami. Pożywieniem karliczki są głównie owady, a w niewielkim stopniu także zielone części roślin. W Polsce karliczka objęta jest ochroną gatunkową.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50003 - Kolekcjonera No.3 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Jesiotr zachodni
Kolekcjonerskie

Jesiotr zachodni (Acipenser sturio), był największą rybą występującą do niedawna w polskich wodach. Prawdopodobnie w średniowieczu jesiotr zachodni został wyparty ze zlewni Bałtyku przez podobny gatunek, jesiotra ostronosego, występującego głównie w Ameryce Północnej. Obecnie jesiotr zachodni występuje w przybrzeżnych wodach Europy od wybrzeży Hiszpanii po północną część Norwegii, w Morzu Północnym, Bałtyku, Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym. Ciało jesiotra zachodniego jest silnie wydłużone – rekinowate. Pokryte jest pięcioma rzędami kostnych płytek biegnącymi wzdłuż ciała. Płetwa grzbietowa jest przesunięta daleko ku tyłowi, górny płat płetwy ogonowej wydłużony. Głowa silnie wydłużona zakończona długim ryjem, posiadającym w spodniej części u nasady stosunkowo niewielką, pozbawioną zębów paszczę. Dorosłe osobniki dorastają do 3-4 m długości i ok 300-400 kg. Masy. Tarło jesiotr zachodni odbywa od kwietnia do końca sierpnia w rzekach o kamienistym dnie niekiedy daleko od ujścia. Samica składa wówczas od 800 tys. do ok 2,5 mln ziaren ikry co nierzadko stanowi 20% masy jej ciała. Pokarmem tego gatunku najczęściej fauna denna, którą wygrzebuje z miękkiego podłoża ryjowatym pyskiem. Gównie są to mięczaki, skorupiaki, a także larwy owadów i niekiedy drobne ryby. W Polsce jesiotr zachodni ma status gatunku zanikłego.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50002 - Kolekcjonera No.2 Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Jaszczurka zielona
Kolekcjonerskie

Jaszczurka zielona - (Lacerta viridis) to gad z rodziny jaszczurkowatych. Jest to jedna z większych jaszczurek zamieszkujących Europę. W Polsce dorasta średnio do ok. 30 cm długości przy czym na południu Europy jej wielkość sięga nawet 40 cm. Niemal 2/3 długości tej jaszczurki stanowi ogon. Typowo ubarwione samce są trawiastozielone, często bogato nakrapiane czarnymi plamkami. Samice są szarozielone pokryte nieregularnymi ciemnymi plamkami z jasnymi liniami wzdłuż grzbietu. Jaszczurki te występują dość rzadko i spotykane są zarówno na nizinach jak i w górach (do ok. 2000 m.n.p.m.). gatunek ten preferuje miejsca nasłonecznione i suche. Najczęściej spotykana jest na różnego typu zboczach porośniętych trawą i krzewami, zamieszkuje także brzegi lasów i pól uprawnych, ale także wydmy. W Polsce gatunek notowany do ok.1970 roku. Sporadyczne dane o jego występowaniu po roku 1970 nie są udokumentowane naukowo stąd, według Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt (z 2001 r.), gatunek ma status zanikłego na terenie Polski. W Polsce jaszczurka zielona podlega ścisłej ochronie gatunkowej.

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


No. 50001 - Kolekcjonera No.1  Pamiętajmy o zagrożonych wyginięciem gatunkach - Drop
Kolekcjonerskie

Drop (zwyczajny), drop wielki (Otis tarda) – gatunek dużego ptaka z rodziny dropi (Otididae), będący jedynym przedstawicielem rodzaju Otis. W zależności od podgatunku zamieszkuje: Otis tarda tarda – Europa Środkowa i Wschodnia; izolowana populacja na Półwyspie Iberyjskim. Osiadły: W Polsce dawniej skrajnie nielicznie gniazdował, wyginął ok. 1986 (ostatnie osobniki spotykano w Wielkopolsce).Trwają próby reintrodukcji, również w innych krajach, np. w Wielkiej Brytanii, gdzie został wytępiony około 200 lat temu. Cechy gatunku Samiec znacznie większy i cięższy od samicy, w szacie godowej ma wierzch ciała rdzawy z poprzecznym, czarnym prążkowaniem. Głowa i szyja szare, na karku i wolu rdzawa opaska. Spód i boki białe. Po bokach dzioba jasnoszare pęczki piór tworzą charakterystyczne "wąsy". Samiec w szacie spoczynkowej i samica nie mają "wąsów", a jedynie jasnoszarą plamę na podgardlu. Brak również rdzawego koloru na wolu. Samiec osiąga ostateczną szatę w 3–4 roku życia. Młodociane podobne do samicy, ale bardziej szarawe. Podgatunek azjatycki O. t. dybowski bledszy. Wymiary średnie Długość ciała ok. 85–105 cm rozpiętość skrzydeł do ok. 220 cm waga ok. 3–17 kg

Miejsca sprzedaży:
Znaczek do otrzymania drogą korespondencyjną wg zasad gry kolekcjonerskiej (web)


<< 1 3 4 5