Lista znaczków

Cechownia, zwana dawniej Domem Zbornym została wybudowana w roku 1911 według projektu słynnego warszawskiego architekta, Józefa Piusa Dziekońskiego. Wykorzystując inspiracje z kręgu secesji, widoczne w falistym, płynnym wykroju szczytów architekt stworzył wyjątkowy obiekt o oryginalnej estetyce. Czerwień cegły zestawiono z bielą tynkowych połaci, a dominantą bardzo okazałego gmachu do dziś pozostaje smukła wieża zegarowa, spinająca oba skrzydła rozległego budynku. Obiekt łączył kilka funkcji – tutaj znajdowały się pomieszczenia administracyjne, biura sztygarów, lampownia, markownia, łaźnia oraz szatnia łańcuszkowa. Sercem budynku była sala zborna, w której górnicy zbierali się na wspólną modlitwę przed zjazdem do pracy. Od czasu likwidacji kopalni „Saturn” w latach 90. XX wieku, opuszczony budynek cechowni niszczał. W latach 2020-2023 przeprowadzono modernizację obiektu i przekazano w użytkowanie Muzeum Saturn. Dziś w budynku mieści się Poindustrialne Centrum Dziedzictwa Górnictwa Węglowego w Zagłębiu.

Bieszczadzka Chata Chemika znajduje się w Bieszczadach Wysokich, w jednej z najmniejszych w Polsce wsi: Roztoki Górne, obecnie zamieszkałej tylko przez... pięciu stałych mieszkańców, gdzie numer 13 przybity na Chacie jest najwyższym i ostatnim w tej wsi. Chata stoi na wysokości 720 m n.p.m., kilka minut spacerem od granicy ze Słowacją na Przełęczy nad Roztokami, w otulinie Bieszczadzkiego Parku Narodowego, w granicach Ciśniańsko – Wetlińskiego Parku Krajobrazowego. Położenie domu w Roztokach Górnych czyni z Chaty dobrą bazę wypadową na wycieczki piesze oraz rowerowe. W pobliżu Chaty przebiega kilka szlaków pieszych, a Przełęczy nad Roztokami Górnymi kończy swój bieg 60 kilometrowy odcinek transgranicznego szlaku rowerowego. Obiekt dysponuje 10 miejscami noclegowymi z opcją noclegu zastępczego. Chata jest w pełni wyposażona w zaplecze sanitarne. To dom w najlepszym tego słowa znaczeniu. Pachnący i słoneczny, ciepły i rodzinny, pełen ciszy, dobra i miłości, rozgadany szeptem i rozśpiewany Krainą Łagodności.

Inowrocławski ratusz to jeden z najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych budynków miasta. Uroczyste otwarcie gmachu odbyło się 24 października 1908 roku. Budynek wzorowano na architekturze Zamku średniego w Malborku. Ratusz założono na planie litery „L”. Jest to budynek podpiwniczony, dwukondygnacyjny, z użytkowym poddaszem. Wzniesiono go z cegły licowej, którą urozmaicają dekoracje z zielonej cegły glazurowanej oraz liczne ceramiczne detale. W górnych partiach ścian zastosowano również pola tynkowane oraz fragmenty konstrukcji ryglowej. Całość przykrywa wysoki, wielospadowy dach. Najbardziej charakterystycznym elementem ratusza jest czworoboczna wieża, zwieńczona czterospadowym dachem i sygnaturką stanowi dominantę całej budowli. Od momentu uroczystego otwarcia w 1908 roku ratusz pozostaje jednym z najważniejszych miejsc na mapie Inowrocławia. Jest nie tylko siedzibą władz miasta, ale również świadkiem historii, przemian politycznych i społecznych oraz codziennego życia kolejnych pokoleń mieszkańców.

UWAGA! W Sprzedaży znaczek pojawi się od 4 października 2026 r.

Fabryka Zegarów Wieżowych Michała Mięsowicza to oddział Muzeum Rzemiosła w Krośnie. Budynek dawnej fabryki wyróżnia się ciekawą formą architektoniczną oraz detalami architektonicznymi, uformowanymi w tynku na kształt wahadła i obudowy zegara okalającej oryginalną tarczę zegara wieżowego, zamontowaną na fasadzie budynku, a wykonaną przez Mięsowicza. Zegarmistrzowskiego fachu uczył się Mięsowicz nie tylko w rodzinnych stronach. Jako młody czeladnik wyruszył w podróż po Europie gdzie m.in. pracował w Wiedniu w renomowanej firmie Emila Schauera. Po powrocie do Krosna wykorzystał zdobytą wiedzę, otwierając w 1901 roku pierwszą Krajową Fabrykę Zegarów Wieżowych. W fabryce przy dzisiejszej ulicy Piłsudskiego praca była podzielona pomiędzy kondygnacje. Na dole znajdowały się kuźnia i dział obróbki większych elementów. Na piętrze wykonywano drobniejsze części, składano mechanizmy i przygotowywano tarcze. Dawna fabryka dziś jest miejscem, w którym czas gra główną rolę. Działa tu interaktywne centrum edukacyjne, a dawna fabryka ma być również ośrodkiem szkoleniowym, przywracającym dawny prestiż zawodowi zegarmistrza.

Muzeum Muzeum Polskiej Motoryzacji w Puszczykowie rozpoczęło działalność 23 września 2023 r. Powstało z inicjatywy rodziny Romanowskich, która przez lata stworzyła wyjątkową kolekcję polskich pojazdów. Sercem zbiorów są motocykle — ponad 200 maszyn prezentowanych w ramach wystaw czasowych. Kolekcja obejmuje wszystkie seryjne polskie motocykle produkowane po wojnie jak i maszyny rzadkie, sportowe oraz przedwojenne. Szczególne miejsce zajmują tu legendarne konstrukcje, takie jak Sokół 600 i Sokół 1000 — symbole przedwojennej elegancji, odwagi technicznej i ambicji polskich konstruktorów. W zbiorach znajdują się także unikatowe samochody, m.in. Polski Fiat 508 z 1936 roku. Muzeum Polskiej Motoryzacji nie jest tylko wystawą pojazdów. To opowieść o ludziach, którzy projektowali, produkowali, naprawiali i użytkowali te maszyny.

Centrum Historii Templariuszy w Opatowie, to miejsce unikatowe na mapie województwa świętokrzyskiego. Pozwala odkryć historię zakonu templariuszy, od początków chrześcijaństwa, poprzez tajemnice i wyprawy krzyżowe. Pełna narracji wystawa. Prowadzi przez najważniejsze wydarzenia, postacie i idee związane z templariuszami – od narodzin zakonu po jego upadek. To kompleksowe wprowadzenie w historię i dziedzictwo braci-rycerzy. Trasa łączy wątki duchowe, militarne i polityczne, ukazując zakon w szerokim kontekście epoki. Centrum oferuje szereg edukacyjnych scenariuszy, które pozwolą wybrać indywidualny styl zwiedzania. Można więc zwiedzać to miejsce poznając poszczególne zagadnienia skrótowo, ale można też dokonać wyboru szczeółowego przemierzając wystawę szlakiem tajemnic, pielgrzymkowym czy militarnym. Wystawa wzbogacona jest elementami interaktywnymi, ale nie brakuje tu klasycznych eksponatów i makiet odzwierciedlających średniowieczne katedry jako siedziby Zakonu.

Kórnickie Arboretum od 1953 r. należy do Instytutu Dendrologii Polskiej Akademii Nauk. Na terenie Arboretum zgromadzono bogatą kolekcję drzew i krzewów pochodzących z umiarkowanej strefy półkuli północnej. Spotkać tu można głównie przedstawicieli flory drzewiastej wschodniej Azji oraz Ameryki Północnej. W kolekcji znaleźć można także drzewa i krzewy z Kaukazu oraz Azji Środkowej. W kolekcji arboretum znajduje się obecnie około 3500 gatunków i odmian. Arboretum w Kórniku jest dziś najstarszym i najbogatszym w taksony polskim arboretum. Jest też czwartym co do wielkości kolekcji arboretum w Europie. Na uwagę zasługują kilkusetletnie okazy rodzimych buków, dębów i lip oraz ponad stuletnie okazy jodeł czy monumentalne cypryśniki błotne z charakterystycznymi korzeniami oddechowymi. Arboretum znane jest również z bogatych kolekcji brzóz, jabłoni i wiśni, ozdobnych lilaków, forsycji oraz tawuł, a przede wszystkim różaneczników, azalii i magnolii. Arboretum wraz z kórnickim zamkiem wpisane zostało do rejestru zabytków a od 11 lipca 2011 roku cały zespół zamkowo-parkowy wraz z kościołem parafialnym wpisany został przez Prezydenta RP na listę pomników historii.

Początki kórnickiego zamku sięgają początków XIV w. Z tego okresu pochodzi pierwsza murowana siedziba, która wybudowana została na zlecenie Mikołaja Górki. W 1592 r. zamek przeszedł w posiadanie Czarnkowskich, a w 1610 r. został sprzedany Zygmuntowi Grudzińskiemu. W kolejnych dziesięcioleciach zamek stał się własnością Działyńskich i Szołdrskich, a ostatecznie trafił w ręce Władysława Zamoyskiego, który przed śmiercią zapisał dobra kórnickie i cały majątek (zamek oraz imponującą kolekcję dzieł sztuki i zbiorów bibliofilskich) przekazał narodowi polskiemu. Obecnie w zamku mieści się muzeum prezentujące unikatowe eksponaty mebli, obrazów mistrzów polskich i europejskich, rzeźb, militariów. Nie brakuje tu również wyrobów rzemiosła artystycznego czy numizmatów. W pokoju pod wieżą eksponowane są zbiory etnograficzne i przyrodnicze przywiezione przez Władysława Zamoyskiego z Australii i Oceanii. 11 lipca 2011 roku zamek uznany został za Pomnik historii Polski.

Wystawa Dziejów Miasta Nowy Dwór Mazowiecki „Pomiędzy Nurtami” działa w strukturze Nowodworskiej Biblioteki Publicznej. Otwarta w 2023 roku mieści się w zabytkowej kamienicy dr. Władysława Nawaduńskiego. Nowoczesna, multimedialna ekspozycja prezentuje ponad 650 lat historii Nowego Dworu Mazowieckiego – od średniowiecznych początków po współczesność. Tytuł wystawy nawiązuje do położenia Nowego Dworu Mazowieckiego pomiędzy nurtami Wisły, Narwi i Wkry. Bliskość rzek od wieków wpływała na rozwój miasta jako ważnego ośrodka handlowego i komunikacyjnego, a jednocześnie kształtowała codzienne życie jego mieszkańców. Wystawa opowiada o mieszkańcach miasta, jego wielokulturowym dziedzictwie, lokalnym rzemiośle, handlu i przemyśle oraz o wpływie sąsiedztwa Twierdzy Modlin na rozwój Nowego Dworu Mazowieckiego. To miejsce, w którym historia ożywa dzięki nowoczesnym technologiom i interaktywnym rozwiązaniom.

Trasa prowadzi przez znane w większości wcześniej kilkanaście piwnic pod budynkiem przemyskiego ratusza, poprzez zabytkowy kolektor sanitarny i nowobudowany łącznik podziemny wprost do piwnic budynku Rynek 9, to jest do siedziby Muzeum Historii Miasta Przemyśla. Nową przemyską atrakcję promuje hasło „Złoty wiek miasta. Jak Przemyśl stał się bogaty, piękny i sławny”, ponieważ scenografia trasy i wszystko co znajdą Państwo w trakcie jej zwiedzania opisuje w atrakcyjnej i interaktywnej formie renesansowe miasto złotego wieku. Do dyspozycji turystów jest ponad 30 pomieszczeń, a podziemny układ piwnic jest tak przygotowany, aby swą strukturą odpowiadał obrazowi topograficznemu miasta. Oczywiście układ ten nie powtarza planu miasta w sposób dosłowny, ale pewne ulice oraz charakter tętniącego tam życia będzie miał odpowiednik w faktycznym stanie z XVI-tego wieku.

Wieża widokowa w Parku im. Jana III Sobieskiego w Wałbrzychu to nowa atrakcja Dolnego Śląska, oficjalnie otwarta 21 czerwca 2024 r.. Zlokalizowana jest tuż obok „Harcówki”. Można do niej łatwo dojść spacerem z wałbrzyskiego Rynku. Konstrukcja ma 37,5 metra wysokości. Jej geometryczny kształt nawiązuje do wież chłodniczych znajdujących się w dawnych kopalniach, przypominając o górniczej historii miasta. Posiada 6 platform widokowych (najwyższa na 33 metrach) oraz 222 stopnie. Zapewnia pełną panoramę 360 stopni na Wałbrzych oraz Sudety (Góry Wałbrzyskie z Chełmcem i Borową, Góry Suche, Góry Sowie). Wstęp na wieżę jest płatny. Bilety można nabyć online albo w biletomacie przy samej wieży. Po zmroku obiekt jest efektownie, kolorowo podświetlony. Aktualne godziny otwarcia i ceny biletów można sprawdzić na stronie Centrum Informacji Turystycznej w Wałbrzychu.

Pierwotna siedziba władz miejskich była barokowym budynkiem z muru pruskiego, wzniesionym pośrodku wałbrzyskiego Rynku. W XIX w. dynamicznie rozwijające się miasto potrzebowało znacznie większego obiektu, dlatego starą budowlę rozebrano w 1853 r. Nową, okazałą siedzibę postanowiono wybudować w bliskim sąsiedztwie Rynku, na dzisiejszym placu Magistrackim. Prace budowlane ukończono w 1857 r. Na początku XX w. gmach powiększono o dwa boczne skrzydła, nadając mu plan podkowy i obecny, monumentalny kształt. Ratusz nie przerwał swojej historycznej ciągłości i od momentu powstania do dziś pełni funkcje administracyjne. Od 1999 r. z wieży ratuszowej każdego dnia, punktualnie o godzinie 12:00 w południe rozbrzmiewa oficjalny hejnał Wałbrzycha. Fasada budynku ozdobiona jest neogotyckimi szczytami oraz płaskorzeźbami przedstawiającymi trzy historyczne wersje herbu miasta.

Gozdowice to niewielka miejscowość, w której w kwietniu 1945 r. rozpoczęło się forsowanie Odry przez żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego, walczących u boku Armii Czerwonej w drodze na Berlin. Muzeum w Gozdowicach mieści się w budynku, który podczas walk był stanowiskiem dowodzenia wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego. To stąd kierowano budową przepraw przez Odrę i koordynowano działania saperów. W salach muzealnych zgromadzono oryginalne wyposażenie wojsk inżynieryjnych, modele mostów pontonowych, dokumenty, fotografie oraz liczne pamiątki związane z forsowaniem Odry. Większość eksponatów trafiła tutaj już podczas tworzenia muzeum w latach sześćdziesiątych XX w. Na szczególną uwagę zasługuje sala saperska z dwiema realistycznymi dioramami oraz bogatą kolekcją uzbrojenia i wyposażenia. Muzeum powstało dzięki zaangażowaniu żołnierzy wojsk inżynieryjnych, którzy przygotowywali ekspozycję i gromadzili pierwsze eksponaty. Każdy z eksponatów jest świadectwem wydarzeń, które rozegrały się tutaj wiosną 1945 r.

Muzeum Pamiątek 1 Armii Wojska Polskiego w Starych Łysogórkach powstało w 1961 r. jako jedno z pierwszych miejsc upamiętniających forsowanie Odry przez żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego. Siedzibą muzeum jest budynek z początku XX w., położony w sąsiedztwie Cmentarza Wojennego. Od chwili otwarcia można tu oglądać fotografie, dokumenty, broń oraz osobiste pamiątki uczestników walk o przełamanie niemieckiej obrony nad Odrą. Ekspozycja zajmuje trzy kondygnacje i łączy historię wojenną z opowieścią o regionie. Na parterze znajduje się wystawa poświęcona forsowaniu Odry w 1945 r. Można tu zobaczyć dokumenty osobiste żołnierzy oraz elementy wyposażenia armii polskiej, niemieckiej i radzieckiej. Na piętrze przygotowano wystawy poświęcone codziennemu życiu dawnych mieszkańców regionu. Prezentowane są przedmioty codziennego użytku, narzędzia rzemieślnicze i sprzęt gospodarski. Druga ekspozycja opowiada o historii kolei oraz rozwoju turystyki rowerowej, nawiązując między innymi do mostu w Siekierkach.

Wiatrak holenderski w Krasocinie skonstruował i wybudował w 1920 r. Krasocinie Stanisław Adamski (h. Jastrzębiec, zubożały szlachcic). Krasociński wiatrak był murowany i zwężający się ku górze, nakryty drewnianym, gontowym dachem, zbudowany na planie koła o średnicy ponad 8 m z lokalnego kamienia łamanego. Niestety, z czasem wiatrak coraz bardziej popadał w ruinę. Jego sylwetka tak bardzo zrosła się z krajobrazem kulturowym wsi Krasocin, że w latach 70 XX w. powstał obywatelski komitet jego odbudowy. Prace zaczęto w końcu 1977 r., a zakończono wiosną 1980 r. W odbudowanym wnętrzu umieszczono nowo powstałe Muzeum Chleba. Niestety, kilka lat później wiatrak ponownie zaczął niszczeć. Wiatrak ponownie został opuszczony. Gruntowną renowację rozpoczęto w lipcu 2019 r, gdy gmina odzyskała budynek wraz z działką. Dziś odremontowany wiatrak przyciąga turystów – pełni funkcję edukacyjną oraz kulturalną. Obecnie znajdują się w nim zbiory regionalne tzw. Krasockie Muzeum Chleba, w którym znajdują się eksponaty związane z pracą w polu, w gospodarstwie domowym, a także sypialnia oraz warsztat tkacki - krosno z 1925 r. Na ścianach wiatraka znajdują się fotografie przedstawiające mieszkańców Krasocina podczas prac polowych.

Korbielów to malownicza miejscowość położona w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, na terenie gminy Jeleśnia. Wieś rozciąga się w dolinie Glinnego Potoku, u podnóża majestatycznego Pilska, drugiego co do wysokości szczytu Beskidu Żywieckiego. Pierwsze wzmianki o Korbielowie pochodzą z XV wieku. Początkowo była to osada pasterska, której mieszkańcy zajmowali się głównie hodowlą owiec oraz produkcją wełny. Tradycje pasterskie przez stulecia kształtowały charakter miejscowości i pozostają ważnym elementem jej dziedzictwa kulturowego. Dzięki doskonale rozwiniętej bazie noclegowej i turystycznej, Korbielów od lat stanowi jeden z najpopularniejszych punktów wypadowych dla miłośników górskich wędrówek. W centrum miejscowości znajduje się kościół parafialny pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Aniołów, wybudowany w 1936 roku. Miejscowość jest również jednym z największych i najbardziej znanych ośrodków narciarskich w Beskidach. Jedną z ciekawszych atrakcji przyrodniczych Korbielowa jest wodospad na potoku Glinne. Ta malownicza, naturalna kaskada o wysokości około 3 metrów znajduje się na wysokości około 590 m n.p.m. i jest łatwo dostępny dla turystów i mieszkańców.

Pilsko (1557 m n.p.m.) jest drugim co do wysokości, po Babiej Górze, szczytem Beskidu Żywieckiego. Masyw położony jest na pograniczu polsko-słowackim, przy czym główny wierzchołek znajduje się po stronie słowackiej. Najwyższym punktem po stronie polskiej jest Góra Pięciu Kopców (1543 m n.p.m.), oddalona o około 400 metrów od szczytu głównego. To właśnie tędy przebiega granica między Polską a Słowacją. Pilsko należy do nielicznych szczytów w Beskidach, na których występuje alpejski układ pięter roślinnych. Do wysokości około 1100 m n.p.m. rozciąga się las mieszany regla dolnego. Wyżej rośnie świerkowy bór regla górnego, który na wysokości około 1300–1400 m przechodzi w pas kosodrzewiny. Na samym wierzchołku kosówka zanika, tworząc niewielkie, przypominające hale piętro roślinności wysokogórskiej. Na szczycie znajdują się ołtarz polowy oraz krzyż ustawione przez mieszkańców orawskiej miejscowości Mutne na Słowacji. Co roku odprawiana jest tutaj uroczysta Msza Święta. Przy żółtym szlaku po polskiej stronie można odnaleźć symboliczną mogiłę żołnierza Franciszka Basika, który poległ w tym miejscu 1 września 1939 roku.

Izby to niewielka wieś położona w gminie Uście Gorlickie, w powiecie gorlickim. Właśnie tutaj swój początek bierze rzeka Biała, której źródła znajdują się na północno-wschodnich stokach Lackowej. Sama Lackowa zaś, to najwyższy szczyt po polskiej stronie Beskidu Niskiego, wznoszący się na wysokość 997 m.n.p.m. Położona na granicy polsko-słowackiej góra dominuje nad okolicą swoją charakterystyczną kopułą widoczną z wielu kilometrów. Zdobycie jej szczytu potrafi być prawdziwym wyzwaniem, a wszystko za sprawą słynnego, niezwykle stromego podejścia, które turyści nazwali „Ścianą Płaczu”. Historia Izb sięga XVI w. Wieś została lokowana w 1574 r. Przez stulecia należała do Państwa Muszyńskiego, znajdującego się pod zwierzchnictwem biskupów krakowskich. Dopiero po rozbiorach losy tych terenów uległy zmianie. W 1770 r. okolice Izb stały się areną walk. W bitwie pod Wysową oddziały konfederatów barskich Kazimierza Pułaskiego starły się z wojskami rosyjskimi. Pamięć o tych wydarzeniach przetrwała do dziś, a świadczy o tym miejscowy pomnik Konfederatów Barskich. Współczesne Izby przyciągają przede wszystkim miłośników przyrody i aktywnego wypoczynku. U podnóża Lackowej znajduje się Końska Dolina, stadnina wraz z hotelem i restauracją, będąca doskonałą bazą dla turystów pieszych i jeźdźców pragnących odkrywać uroki Beskidu Niskiego.

Zagłębie Garncarskie w Medyni Głogowskiej to wyjątkowe miejsce na mapie Polski, gdzie od stuleci żywa pozostaje tradycja garncarstwa. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu działały tu setki warsztatów, a dziś jest to jedno z nielicznych miejsc, gdzie nadal pracują rodzinne, wielopokoleniowe pracownie, przekazujące wiedzę i umiejętności z pokolenia na pokolenie. Jedną z najważniejszych atrakcji jest Ośrodek Garncarski MEDYNIA – przestrzeń, w której przeszłość spotyka się z teraźniejszością. Tworzą go drewniane XIX-wieczne chaty wraz z dawnym wyposażeniem oraz współczesne budynki mieszczące ekspozycje, sale warsztatowe i pracownie. W Ośrodku można zobaczyć m.in. niezwykły film dokumentalny z 1949 r. ukazujący proces powstawania naczyń w Medyni. Wyjątkową atrakcją jest również gliniana makieta Zagłębia Garncarskiego. W ośrodku prezentowana jest także bogata kolekcja dawnej i współczesnej ceramiki oraz tradycyjne narzędzia używane przez garncarzy. Odbywają się tu warsztaty, wystawy, spotkania i wydarzenia popularyzujące lokalną kulturę. Warto odwiedzić także Galerię Ludowej Rzeźby Ceramicznej Władysławy Prucnal – jednej z najwybitniejszych polskich artystek ludowych. Niezwykłym miejscem jest kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, którego wnętrze zdobią ceramiczne mozaiki nawiązujące do lokalnych tradycji.

Szczyt Trojaka od zawsze był atrakcyjnym miejscem pieszych wycieczek wśród mieszkańców Lądka-Zdroju, jak i przybywających do tego miasta turystów oraz kuracjuszy. Niezbyt wymagający, acz przyjemny spacer wynagradzany jest niesamowitym widokiem na Góry Złote, Śnieżnik, Góry Bystrzyckie, Góry Orlickie, czy Czarną Górę. Nowa platforma powstała w 2022 r. w miejscu dawnego punktu widokowego, niezbyt atrakcyjnego i bezpiecznego, który był tutaj przez wiele lat. Stalowa konstrukcja rozwidla się w trzech kierunkach i pozwala na podziwianie okolic z nieco innej perspektywy. Jedną z atrakcji jest fakt, że znajdująca się na górze Trojak platforma widokowa wystaje częściowo poza obręb urwiska, co daje niezwykłe poczucie przestrzeni. W bezpośrednim sąsiedztwie platformy przebiega jedna z tras rowerowych należąca do Singletrack Glaciensis. Trojak mierzy 766 m n.p.m. i znajduje się w Górach Złotych.

Muzeum Zabawek i Zabawy w Kielcach to miejsce, w którym historia spotyka się z dziecięcą wyobraźnią. W samym sercu miasta, w dawnych halach targowych z XIX w., zgromadzono niezwykłą kolekcję przedmiotów, które przez dekady towarzyszyły dzieciom w zabawie. Powstałe w 1979 r. muzeum od początku miało chronić i dokumentować świat zabawek od prostych ludowych figurek, po kultowe produkty XX w. Zwiedzający mogą zobaczyć lalki z różnych stron świata, m.in. Japonii, Niemiec czy Francji, misternie wyposażone domki dla lalek, modele samochodów i samolotów, ruchome elektryczne kolejki czy postacie z animacji, takie jak sam Miś Uszatek. Wśród eksponatów znajdują się także zabawki z okresu międzywojennego, gry planszowe oraz wyroby polskich spółdzielni zabawkarskich, które pokazują rozwój wzornictwa i marzeń najmłodszych w realiach PRL-u.

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Suchej Koszalińskiej został wzniesiony w XIV w., a w kolejnym stuleciu zyskał swój charakterystyczny, późnogotycki styl. Budowla jest orientowana – zwrócona w stronę wschodzącego słońca, będącego symbolem Zmartwychwstania – i co ciekawe, nie posiada architektonicznie wyodrębnionego prezbiterium. Jej dolne partie wzniesiono z potężnych głazów narzutowych i kamieni polnych, na których spoczywa gmach z czerwonej, gotyckiej cegły. Nad całością dominuje masywna, trójkondygnacyjna wieża z wąskimi otworami strzelniczymi i tynkowanymi blendami, zwieńczona łamanym hełmem. Wewnątrz kościoła, pośród barokowego wyposażenia z XVII i XVIII w., na szczególną uwagę zasługuje ambona oraz empora chórowa ozdobiona malowidłami przedstawiającymi Chrystusa, Ewangelistów oraz świętego Jana Chrzciciela. Najskromniejszym, a zarazem niezwykle poruszającym zabytkiem jest XVII-wieczna chrzcielnica, u której dołu również odnajdziemy postacie Ewangelistów. Po burzliwych wiekach i okresie, gdy kościół służył wspólnocie protestanckiej, w lutym 1946 r. świątynia została rekonsekrowana i stała się domem dla katolickich mieszkańców.

Początki Kościoła św. Antoniego padewskiego w Osiekach sięgają około 1300 r., kiedy to wybudowano tu pierwszą, prostą drewnianą kaplicę dla mieszkańców tutejszego grodu. W połowie XIV w., około 1350 r., cystersi z opactwa w Bukowie wznieśli gotyckie prezbiterium. Prawdziwym zwrotem w historii Osiek był rok 1398. Podczas wizytacji biskupa pomorskiego Mikołaja Boka doszło tu do niezwykłego wydarzenia: w czasie Eucharystii z rąk kapłana upadł na ziemię komunikant. Gdy go podniesiono, Hostia nosiła wyraźne znaki krwi. To eucharystyczne wydarzenie sprawiło, że Osieki stały się celem licznych pielgrzymek z całego Pomorza. Aby pomieścić rzesze pątników, mały kościółek rozbudowano o obszerną, czteroprzęsłową nawę z potężnymi filarami oraz masywną, obronną wieżę, która w trudnych czasach służyła mieszkańcom także jako spichlerz. Po 1535 roku dawne miejsce przechowywania Najświętszego Chleba i relikwii, zostało zamurowane. Odkryto je i przywrócono blask dopiero podczas prac konserwatorskich w 2015 roku.

Muzeum lat 90′ w Bielsku-Białej powstało z sentymentu oraz z pasji do przeszłości, która nie była idealna, ale była prawdziwa. Pomysł na muzeum narodził się z sentymentu do tej właśnie dekady, kiedy w Polsce rozpoczął się „nowy rozdział”, który sprawił, że dzieciństwo lat 90′ było zupełnie inne niż wcześniejsze lata dzieci i młodzieży w Polsce. Zaczęło się od jednej kasety, zapomnianego pegasusa i kilku naklejek z gum turbo. Potem pojawiły się kolejne przedmioty, które budziły coraz więcej wspomnień – aż w końcu zrodził się pomysł stworzenia wyjątkowego miejsca. W muzeum można znaleźć wiele drobiazgów, które cieszyły i fascynowały dzieciaków oraz prawdziwe pamiątki „perełki”, przez które na pewno nie jednemu zakręci się łezka w oku: od kolekcjonerskich żetonów z paczek po chipsach po pełne wyposażenie mieszkań z tamtych lat, z zachowaniem ich oryginalności/kiczowatości. To nie jest zwykła wystawa. To wehikuł czasu w samym sercu Bielska-Białej, który przenosi zwiedzających do jednej z najbardziej kolorowych i kontrastowych dekad w historii Polski.

Kaplica św. Anny w Chełmsku śląskim znajduje się około 1,5 km od centrum miejscowości na zboczu góry Róg, na wysokości 575 m n.p.m. Powstała ona w 1722 roku na miejscu wcześniejszej drewnianej kaplicy. Budowlę zaprojektował Józef Anton Jentsch, architekt pochodzący z Jawiszowa. Świątynia zbudowana została w stylu barokowym i kilkukrotnie była remontowana. Obecnie zachowane prezbiterium pochodzi z 1785 r., natomiast ostateczny kształt kaplica przybrała w roku 1890. Historia kaplicy związana jest z klasztorem w Krzeszowie, który przez pewien czas propagował kult św. Anny. Miejsce to szybko stało się licznie odwiedzanym przez turystów. Do kaplicy od południa przylega kaplica Matki Boskiej Bolesnej z 1818 r., a nieopodal znajduje się domek pustelnika z tego samego roku. W lesie ok. 100 m od kaplicy znaleźć można źródełko św. Anny, natomiast wokół kaplicy ustawiono 14 kapliczek drogi krzyżowej. Na zbocze góry Róg z Chełmska Śląskiego prowadzi niebieski szlak, przy którym wzniesiono pięć kapliczek z piaskowca, znanych jako pięć radości św. Anny. Zachowały się na nich figury św. Anny lub św. Anny z Matką Bożą i Chrystusem.