Lista znaczków

Sędzisz to wzniesienie położone w Sudetach Wschodnich, w północno-zachodniej części Masywu Śnieżnika w paśmie Krowiarek. Szczyt ten wznosi się na wysokość 498 m n.p.m. i usytuowany jest około 2 km, na południowy zachód od miejscowości Ołdrzychowice Kłodzkie. Jest to niezbyt wysoki, wydłużony wał z kulminacją w północnej części. Wzniesienie w większości pokrywają łąki i częściowo pola uprawne, a we wschodniej części tereny kamieniołomu. Północne zbocza porasta las świerkowy i mieszany. Na wierzchołku Sędzisza znajduje się krzyż. Sam szczyt jest doskonałym punktem widokowym, z którego roztacza się rozległa panorama m.in. na Góry Żelazne, Góry Bystrzyckie i Góry Stołowe, Wzgórza Rogówki i Góry Złote, a także Masyw Śnieżnika z dominującą Czarną Górą. Przy sprzyjających warunkach widać stąd nawet Śnieżkę w Karkonoszach. Na szczyt prowadzi czarny szlak z Ołdrzychowic, na który najprościej można się dostać z parkingu naprzeciwko kościoła, a następnie przez most gdzie prowadzi już szlak.

Muzeum Sportu i Turystyki w Karpaczu od 1977 roku gromadzi unikatową kolekcję odznak i znaczków/przypinek turystycznych, które opowiadają historię aktywnego odkrywania Polski. Wśród licznych eksponatów znajduje się Górska Odznaka Turystyczna z 1935 roku – symbol pasji do górskich wędrówek, która stała się inspiracją dla wielu kolejnych odznak pieszych, narciarskich i rowerowych. W zbiorach muzeum nie zabrakło też propozycji dla najmłodszych – np. odznaka „Siedmiomilowe buty”, która od lat zachęcała dzieci i młodzież do poznawania przyrody i zabytków.  Muzeum dokumentuje również krajoznawstwo. Odznaka Krajoznawcza PTTK zachęcała do odwiedzania muzeów, zabytków i ciekawych miejsc w całym kraju. Zbiory muzeum obejmują 1926 odznak i znaczków, w tym największą kolekcję przekazaną przez Waldemara Siemaszkę. To prawdziwy skarbiec dla każdego miłośnika podróży, przygody i historii turystyki w Polsce.

Wzniesienie Wilkołak, nazywane także Wilczą Górą to miejsce niezwykle interesujące. W 1813 r., podczas kampanii napoleońskiej na Śląsku, w rejonie Wilkołaka toczyły się walki. Przed II wojną światową wzniesienie, znane jako Wolfsberg, określano mianem „góry domowej”. Było ono ulubionym miejscem spacerów mieszkańców i turystów. Teren był dobrze zagospodarowany – znajdowały się tu dwa schroniska, aleja spacerowa oraz tor saneczkowy, a nawet lotnisko dla szybowców. Równie fascynująca jest geologiczna przeszłość tego miejsca. Wilkołak to dawne trzeciorzędowe wzniesienie powulkaniczne, które obecnie stanowi jeden z geopunktów Światowego Geoparku UNESCO Kraina Wygasłych Wulkanów. W 1959 r. na części góry utworzono Rezerwat Przyrody Wilcza Góra, w którym chronione są zarówno cenne formy geologiczne, jak i rzadka roślinność. Wzniesienie zbudowane jest z bazaltu, który przez lata był przedmiotem eksploatacji górniczej. Działalność kamieniołomu doprowadziła do częściowego zniszczenia wzgórza, ale jednocześnie odsłoniła unikatowe formy geologiczne. Dziś można tu podziwiać charakterystyczne słupy bazaltowe. Teren ten jest przystosowany do ruchu turystycznego.

Złotoryja jest najstarszym, udokumentowanym miastem lokowanym na prawie niemieckim w Polsce. Prawa miejskie otrzymała już w 1211 r. z nadania księcia Henryka I Brodatego. W XIII w. była ważnym ośrodkiem górnictwa złota o silnie rozwiniętym samorządzie miejskim. Świadczy o tym jedna z najstarszych i największych, zachowanych pieczęci miejskich z 1268 r., której odcisk odnaleziono w archiwum joannitów w Pradze. Przedstawia ona trzy wzgórza porośnięte roślinnością – symbol złotonośnych terenów, dzięki którym rozwinęło się górnictwo. Korzenie współczesnego herbu sięgają przełomu XIV i XV w. W wyobrażeniach pieczętnych pojawia się wówczas nowy element – orzeł heraldyczny, będący symbolem władzy zwierzchniej. Współczesny herb przedstawia czarnego orła heraldycznego, zwróconego głową w prawo, umieszczonego w złotym polu tarczy. Przez jego tułów i skrzydła przebiega srebrna przepaska w kształcie półksiężyca. Orzeł stoi na trzech zielonych wzgórzach. Obecna forma herbu została zatwierdzona w 1999 r., po konsultacjach z Polskim Towarzystwem Heraldycznym, i odwołuje się do najstarszych jego przedstawień. 

Wznosząca się nad miastem wschodnia wieża kościoła Narodzenia Najświętszej Maryi Panny to jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów panoramy Złotoryi. Stanowi część XIII-wiecznej świątyni. Początkowo kościół znajdował się pod opieką Zakonu Joannitów, który około 1270 r. objął nad nim patronat i odegrał istotną rolę w jego rozbudowie. W XVI w. świątynia stała się kościołem protestanckim, wpisując się w nurt reformacji. Wieża została wybudowana w 1482 r. Do dziś pozostaje najwyższym punktem widokowym w okolicy. Ma 67 metrów wysokości. Jej masywna bryła i strzelista sylwetka przyciągają uwagę. Jest jedną z atrakcji miasta, chętnie odwiedzanych przez turystów. Można ją zwiedzać w sezonie od maja do września. Zwiedzanie rozpoczyna się od podziemi i prowadzi przez Loch Joannitów oraz Komorę Siedmiu Śpiących, by następnie dotrzeć do „Sali Trozendorfa”, Sali Budowniczych oraz Sali pod Zegarem. W najwyższej części wieży mieści się Strażnica, a zwiedzanie kończy się na tarasie widokowym.