Lista znaczków

Na skraju Puszczy Noteckiej, tam gdzie las spotyka się z wodą, wszystko zaczęło się od jednej, dość odważnej myśli. Zbudować zamek. Prawdziwy. Nie atrapę, nie dekorację – tylko coś, co wygląda, jakby stało tu od wieków… choć powstaje właśnie teraz. I tak narodził się Zamek w Stobnicy – jeden z najmłodszych zamków w Europie. Kiedy patrzy się na jego mury, łatwo się pomylić. Kamień, wieże, proporcje – wszystko przywołuje skojarzenia z dawnymi warowniami. A jednak to współczesna realizacja. Powstaje wrażenie, że właśnie w tym tkwi jego siła. Połączenie nowoczesnych technologii z ogromnym szacunkiem do tradycyjnego rzemiosła. Tu naprawdę widać, że ktoś chciał stworzyć coś więcej niż tylko budynek. Jednak ta historia nie kończy się na murach. Bo wystarczy ruszyć dalej, na Leśną Ścieżkę Edukacyjną w Stobnicy i nagle wszystko zwalnia. Światło między drzewami, dźwięki lasu, ślady życia ukryte tam, gdzie zwykle ich nie dostrzegamy. To właśnie tutaj zaczyna się prawdziwe odkrywanie.

Front Twierdzy Modlin to historycznie system obiektów obronnych o nazwie Front Księcia warszawskiego. Znajduje się północnej zachodniej części Twierdzy Modlin, stanowiąc bardzo ważną część pierścienia wałów - ceglano-ziemnych umocnień. Składa się z wysokiego ziemnego szańca w kształcie dwóch ramion trójkąta, dwóch ceglanych kaponier po bokach (w prawej znajduje się wejście do obiektu) oraz potężnej dwupiętrowej działobitni wewnątrz wału. Na szczycie tego niezwykłego systemu obronnego znajduje się Schron pułkownika Piętki, z którego wychodzą na przedpole chodniki podziemne tzw kontrminerskie.  Chodniki zakończone są komorami. W ciągu chodnika znajdują się wnęki zamurowane jedną cegłą (w celu szybkiego rozbicia ściany) pozwalające dokonywać doraźnego podkopu w wymaganym kierunku bezpośrednio w ziemi lub dla ukrycia się minerów. Myśl inżynieryjno-obronna ówczesnych czasów, opierała się o podziemną wojnę minerską. Podziemia we Froncie Twierdzy Modlin, ukazują w najmniejszym detalu możliwości wojenne początku XIX w. Front został wybudowany przez Rosjan w latach 1832 – 1841.

Wzniesienie Wilkołak, nazywane także Wilczą Górą to miejsce niezwykle interesujące. W 1813 r., podczas kampanii napoleońskiej na Śląsku, w rejonie Wilkołaka toczyły się walki. Przed II wojną światową wzniesienie, znane jako Wolfsberg, określano mianem „góry domowej”. Było ono ulubionym miejscem spacerów mieszkańców i turystów. Teren był dobrze zagospodarowany – znajdowały się tu dwa schroniska, aleja spacerowa oraz tor saneczkowy, a nawet lotnisko dla szybowców. Równie fascynująca jest geologiczna przeszłość tego miejsca. Wilkołak to dawne trzeciorzędowe wzniesienie powulkaniczne, które obecnie stanowi jeden z geopunktów Światowego Geoparku UNESCO Kraina Wygasłych Wulkanów. W 1959 r. na części góry utworzono Rezerwat Przyrody Wilcza Góra, w którym chronione są zarówno cenne formy geologiczne, jak i rzadka roślinność. Wzniesienie zbudowane jest z bazaltu, który przez lata był przedmiotem eksploatacji górniczej. Działalność kamieniołomu doprowadziła do częściowego zniszczenia wzgórza, ale jednocześnie odsłoniła unikatowe formy geologiczne. Dziś można tu podziwiać charakterystyczne słupy bazaltowe. Teren ten jest przystosowany do ruchu turystycznego.

Złotoryja jest najstarszym, udokumentowanym miastem lokowanym na prawie niemieckim w Polsce. Prawa miejskie otrzymała już w 1211 r. z nadania księcia Henryka I Brodatego. W XIII w. była ważnym ośrodkiem górnictwa złota o silnie rozwiniętym samorządzie miejskim. Świadczy o tym jedna z najstarszych i największych, zachowanych pieczęci miejskich z 1268 r., której odcisk odnaleziono w archiwum joannitów w Pradze. Przedstawia ona trzy wzgórza porośnięte roślinnością – symbol złotonośnych terenów, dzięki którym rozwinęło się górnictwo. Korzenie współczesnego herbu sięgają przełomu XIV i XV w. W wyobrażeniach pieczętnych pojawia się wówczas nowy element – orzeł heraldyczny, będący symbolem władzy zwierzchniej. Współczesny herb przedstawia czarnego orła heraldycznego, zwróconego głową w prawo, umieszczonego w złotym polu tarczy. Przez jego tułów i skrzydła przebiega srebrna przepaska w kształcie półksiężyca. Orzeł stoi na trzech zielonych wzgórzach. Obecna forma herbu została zatwierdzona w 1999 r., po konsultacjach z Polskim Towarzystwem Heraldycznym, i odwołuje się do najstarszych jego przedstawień. 

Wznosząca się nad miastem wschodnia wieża kościoła Narodzenia Najświętszej Maryi Panny to jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów panoramy Złotoryi. Stanowi część XIII-wiecznej świątyni. Początkowo kościół znajdował się pod opieką Zakonu Joannitów, który około 1270 r. objął nad nim patronat i odegrał istotną rolę w jego rozbudowie. W XVI w. świątynia stała się kościołem protestanckim, wpisując się w nurt reformacji. Wieża została wybudowana w 1482 r. Do dziś pozostaje najwyższym punktem widokowym w okolicy. Ma 67 metrów wysokości. Jej masywna bryła i strzelista sylwetka przyciągają uwagę. Jest jedną z atrakcji miasta, chętnie odwiedzanych przez turystów. Można ją zwiedzać w sezonie od maja do września. Zwiedzanie rozpoczyna się od podziemi i prowadzi przez Loch Joannitów oraz Komorę Siedmiu Śpiących, by następnie dotrzeć do „Sali Trozendorfa”, Sali Budowniczych oraz Sali pod Zegarem. W najwyższej części wieży mieści się Strażnica, a zwiedzanie kończy się na tarasie widokowym.