Kolekcjonerskie Znaczki Turystyczne

Klępsk to miejscowość w gminie Sulechów w powiecie zielonogórskim. Pierwsze wzmianki na jej temat pojawiły się w 1314 roku. Wiadomo też, że już od XV w. wieś podzielona była na dwie części – dolną i górną. Obie części przez stulecia wielokrotnie zmieniały właścicieli. Pałac w Klępsku powstał na przełomie wieku XIX i XX, kiedy właścicielami dóbr klępskich była rodzina von Philippsborn. Okazały murowany z cegły neorenesansowy budynek zachwycał swoją efektowną elewacją. Od frontu wejście główne zdobił okazały ryzalit zwieńczony strzelistymi wieżyczkami. Fasadę budynku na wysokości pierwszego piętra zdobiły równie efektowne pseudoryzality. Dach z kolei wieńczyły liczne lukarny. Wokół pałacu rozciągał się okazały 1,5 ha park. Niestety pałac nie przetrwał do czasów współczesnych. Najpierw w 1945 roku podpalili go żołnierze Armii Czerwonej, a następnie pałac przeszedł w ręce miejscowego PGR-u, który w latach 50. XX w. zdecydował rozebrać budowlę. Dziś w przypałacowym parku znaleźć można jedynie nieliczne pozostałości pałacowych piwnic i przyziemnych części budynku.

Górczyna to niewielka wieś położona niespełna kilometr na północ od centrum Szlichtyngowej. Wieś po raz pierwszy wzmiankowana w 1497 r. była wsią szlachecką, należącą początkowo do rodziny Górczyńskich, a od 1634 r. do rodziny von Schlichting. W XVIII w. na krótko majątek trafia w ręce hrabiów Gurowskich, po czym wraca do rodziny von Schlichting, w której rękach pozostał do 1945 r. Pałac w Górczynie powstał w XVIII w. i na skutek przebudowy uzyskał swój neogotycki charakter. Okazała trzykondygnacyjna budowla powstała na planie prostokąta. Część środkowa była niższa od przylegających do niej części bocznych. W narożach wyższych części bocznych oraz nad gankiem wejściowym znajdowały się strzeliste wieżyczki. Elewacja budynku z ozdobnym boniowaniem oraz z charakterystycznym zdobieniem górnych części obramowań okiennych pierwszego piętra. Nad głównym wejściem do pałacu znajdowała się płaskorzeźba z herbem, a mury wykończone zostały ozdobnymi gzymsami. Po wojnie pałac został opuszczony i rozebrany w latach 70. XX w. Po dawnej budowli pozostała jedynie brama wjazdowa oraz resztki parku okalającego pałac. W parku rośnie olbrzymi dąb posadzony przez przyjaciół - Alexandra von Schlichting'a i króla Jana III Sobieskiego, na pamiątkę odsieczy wiedeńskiej.

Między Trzebnicą a Wrocławiem leży Ligota Piękna. Obecną nazwę wieś otrzymała po II wojnie światowej, gdzie nazwę Ligota nadawano miejscowościom, które zwolnione były z opłat na zagospodarowanie lub też posiadały na nie ulgi. Nie jest wiadome czy pałac został zbudowany od podstaw czy też był przebudowany z wcześniej istniejącej budowli. Z nielicznych zdjęć jakie pozostały wiadomo jednak jak wyglądał. Pałac był murowany i otynkowany. Założono go na planie zbliżonym do prostokąta. Rezydencja była podpiwniczona, dwukondygnacyjna, z częściowo użytkowym poddaszem, nakrytym wysokim dachem czterospadowym z lukarnami. Uroku pałacowi dodawała okrągła wieża ze stożkowym dachem oraz ryzality zwieńczone szczytami. Główne wejście poprzedzał portyk kolumnowy podtrzymujący balkon. Malowniczej rezydencji atrakcyjności dodawały zdobne elewacje z boniowanymi narożnikami, dość wydatne gzymsy, nadokienniki oraz wspomniane wcześniej szczyty. Przy pałacu znajdował się zadbany park oraz zabudowania folwarczne otoczone murem. Pałac w nieznanych okolicznościach został spalony. Ruinę bez dachu i stropów rozebrano w latach 50-tych XX wieku.

Książęca dynastia von Biron była ostatnim właścicielem Sycowa do 1945 r. Ród ten ok. 1853 r. rozpoczął budowę nowej rezydencji: (był to tzw. trzeci zamek). Efektem kilkuetapowych prac rozpoczętych przez Calixta von Birona, było powstanie ogromnego neogotyckiego pałacu składającego się z kilka budynków, przepięknego dziedzińca, okazałej bramy wjazdowej oraz zadbanego parku otaczającego posiadłość. Pierwsza stanęła czworokątna budowla z wysokimi wieżami w rogach. Następnie dobudowano budynek gospodarczy i utworzono dziedziniec. W 1894r postawiono bramę wjazdową do rezydencji. W ostatnim etapie prac w 1906r., pałac powiększono o część klasycystyczną wraz z oranżerią. Zamek w Sycowie robił duże wrażenie. Wnętrza zdobiły gobeliny oraz portrety członków rodu, a w pokojach znajdowały się ich posągi oraz liczne wazy sprowadzone z Azji. Niektóre salony miały ściany wyłożone jedwabiem, podłogi wyściełano orientalnymi dywanami, a meble sprowadzono z Niemiec, Włoch, a nawet z Chin. Stoły zdobiła przepiękna porcelana, weneckie szkło oraz sztućce z Danii i Rosji. Sycowska rezydencja mogła pochwalić się 58 zegarami, które raz w tygodniu ustawiał i nakręcał zegarmistrz. W 1945 roku kiedy do miasta wkroczyła Armia Czerwona posiadłość splądrowano i podpalono. Dużą część majątku rozszabrowało wojsko, a co pozostało rozgrabiła ludność. W latach 50-tych XX w. pałac rozebrano. Dziś pozostał po nim obszerny park w stylu angielskim z mauzoleum Bironów oraz nieliczne rzeźby w centrum miasta.

Historia pałacu w Szombierkach jest nierozerwalnie związana z Karolem Godulą, jego pierwszym właścicielem i człowiekiem, który zapisał się w rozwoju przemysłu na Śląsku. Godula, który dorobił się ogromnego majątku, aby stać się jedynym właścicielem kopalń i hut, musiał zainwestować swój majątek w ziemię. W 1826 r. Zakupił Szombierki i Ożegów, a w późniejszych latach także Bobrek i Bujaków. Pałac w Szombierkach powstał w 1845 roku w stylu neorenesansowym według projektu królewskiego inspektora budowlanego Fellera z Gliwic. Prawdopodobnie wzniesiono go na murach dawnego dworu, który stał w tym miejscu. Budynek był dwukondygnacyjny z portykiem zwieńczonym tympanonem. W kolejnych latach do bryły pałacu dobudowano wieżę, która dodała mu majestatu. Wnętrza zostały urządzone z przepychem. Sala lustrzana lśniła kryształowymi żyrandolami odbijającymi światło w ogromnych lustrach. Z kolei inne pomieszczenia zdobiły piękne meble, wiszące na ścianach gobeliny przedstawiające pejzaże i zwierzęta. Na uwagę zasługiwała także biblioteka z imponującym księgozbiorem, sala bankietowa, pokój róż, oraz chiński salon herbaciany. Karol Godula mimo posiadania pięknego pałacu mieszkał w skromnym domu w Rudzie Śląskiej. Po śmierci Goduli w 1848 r. pałac przetrwał obie wojny światowe, po czym podpalony przez czerwonoarmistów w 1945 r. spłonął, a w 1952 roku został całkowicie rozebrany. Z pięknego niegdyś założenia pałacowego do czasów współczesnych zachowały się jedynie pozostałości parku.

Pierwszy zamek w Szydłowcu Śląskim powstał około. 1570 r. Budowla ta dwukrotnie uległa zniszczeniu i odbudowaniu. Kolejne przebudowy miały miejsce w XVIII w., a do najważniejszej z nich doszło w latach 1853-1854, kiedy to ówczesny właściciel hrabia Erdmann III von Pückler zmienił dawny zamek w pałac. Neogotycki pałac został zaprojektowany przez architekta Wilhelma Grapowa. Jego najstarsza część pochodzi z 1565 r. Pałac wzniesiony na rzucie prostokąta został wymurowany z cegły i łamanego kamienia oraz otynkowany. Dwukondygnacyjny, podpiwniczony budynek posiadał płaskie dachy. Budynek tworzyły różnej wielkości prostopadłościenne bryły. Dominantę stanowiła masywna, czworoboczna wieża umiejscowiona w fasadzie. Całość zdobiły liczne detale w postaci sterczyn i maswerków oraz odpowiednio wykończonych otworów okiennych. W pobliżu pałacu znajdował się piękny park krajobrazowy z licznymi okazami starych drzew i kamiennym pomnikiem Filipiny Pückler z 1786 roku. Pałac przetrwał do 1945 r., kiedy został zniszczony przez żołnierzy Armii Czerwonej. Szydłowiecki zamek Pücklerów należał do piękniejszych w okolicy, jednak do dziś zachowały się po nim jedynie fragmenty piwnic i murów przyziemnych, brama wjazdowa oraz zaniedbany park krajobrazowy.

Bekasik (Lymnocryptes minimus) to ptak wędrowny z rodziny bekasowatych. Występuje w pasie od południowo – wschodniej części Płw. Skandynawskiego po wschodnią Syberię, a także obserwuje się kilka izolowanych populacji w Szwecji, płn – wsch. Polsce, na północy Białorusi oraz krajach nadbałtyckich. Upodobał sobie otwarte tereny wilgotnych łąk oraz roślinności szuwarowej nad akwenami wodnymi, dlatego w Polsce jego gniazdowanie stwierdzono jedynie na Bagnach Biebrzańskich. Długość ciała bekasika szacuje się w przedziale 19 – 23 cm. Rozpiętość skrzydeł wynosi ok. 36 – 40 cm, a waga jedynie 30 – 105 g. Ubarwienie złożone z barw brunatnych, czarnych i żółtych jest tak doskonale maskujące, że ptak może być niezauważalny nawet z bliskiej odległości. Od innych bekasów różni się czarnozielonymi pasami na grzbiecie i podwójną beżową brwią. Dziób ma barwę żółtą z zabarwionym na czarno końcem. Jest ptakiem trudnym do obserwacji, ale niepłochliwym. Żywi się owadami i ich larwami, a także wodnymi bezkręgowcami i nasionami roślin. W Polsce jest gatunkiem ściśle chronionym, a szczególnym zagrożeniem dla jego występowania jest osuszanie terenów podmokłych.

Rybarzowice to nieistniejąca już wieś na Dolnym Śląsku. W miejscowości znajdowały się dwa okazałe pałace, jednak to ten zbudowany w XVIII w. Był potężniejszy i przykuwał uwagę. Tak zwany nowy pałac powstał w latach 1763–1776 i został wymurowany na rzucie podkowy. Zaprojektował go architekt z Zittau Andrzej Hunigen. Założenie posiadało rokokowe wnętrza ozdobione licznymi dekoracjami stiukowymi. W pałacu znajdowały się bezcenne dzieła sztuki jak obrazy Canaletta i Adama Graffa. Pałacowa biblioteka zawierała ponad 4600 tytułów, wśród których było wiele cennych książek jak np. kronika „Polska, czyli o położeniu, obyczajach, urzędach Rzeczypospolitej Polskiej” z 1589 r. autorstwa Marcina Kromera. Ten niezwykły księgozbiór właściciele pałacu sprzedali na aukcji w Lipsku w 1928 r. W sąsiedztwie pałacu znajdował się liczący 14 hektarów powierzchni park pałacowy z bogatym starodrzewem oraz Świątynia Dumania. Po 1956 r. pałac został wysiedlony i jako pustostan niszczał przez kolejne lata. W 1966 roku mieszkańców Rybarzowic wyludniono, a wieś zrównano z ziemią. Jej miejsce zajęła rozrastająca się kopalnia węgla brunatnego Turów.

SS Polonia - jeden z trzech pierwszych transatlantyków pływających pod polską banderą. Zbudowany w szkockim mieście Glasgow, w stoczni Barclay, Curle & Co, został zwodowany 7 lipca 1910 roku pod nazwą „Kursk”, z numerem stoczniowym 482. Początkowo pływał dla rosyjskiego przedsiębiorstwa żeglugowego, pomiędzy Lipawą i Nowym Jorkiem. W 1921 roku statek sprzedano do Danii, gdzie jego nazwa została zmieniona na „Polonia” z racji tego, że statek miał przewozić do Ameryki głównie emigrantów z Polski. W 1930 roku przeszedł pod polską banderę, gdzie pływał dla Polskiego Transatlantyckiego Towarzystwa Okrętowego (od 1934 roku Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe). Początkowo obsługiwał linię nowojorską, a później linię palestyńską. Statek zakończył służbę w 1939 roku, gdy sprzedano go do Włoch, gdzie został zezłomowany.

SS Kościuszko - jeden z trzech pierwszych transatlantyków pływających pod polską banderą. Zbudowany w szkockim mieście Glasgow, w stoczni Barclay, Curle & Co, został zwodowany w 1915 r. pod nazwą „Caryca”. Początkowo pływał dla rosyjskiego przedsiębiorstwa żeglugowego, pomiędzy Lipawą i Nowym Jorkiem. W 1921 statek sprzedano do Danii, gdzie zmieniono nazwę na „Lithuania”. W 1930 roku przeszedł pod Polską banderę, gdzie pływał dla Polskiego Transatlantyckiego Towarzystwa Okrętowego (od 1934 roku Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe), pod nową nazwą „Kościuszko”, na linii nowojorskiej, palestyńskiej i południowoamerykańskiej. Został przeznaczony do złomowania w 1940 roku, co jednak nie nastąpiło, i w ostatnich dniach sierpnia został wysłany do Wielkiej Brytanii. Po wybuchu II wojny światowej służył krótko jako okręt-baza pod nową nazwą „ORP Gdynia”, stacjonując w Devonport. W roku 1941 został przemianowany na statek transportowiec, powracając przy tym do swojej starej nazwy „Kościuszko”. Rok po zakończeniu wojny został przekazany brytyjskiemu ministerstwu transportu, gdzie pod nazwą „Empire Helford” ostatnie lata swojej kariery służył jako statek transportowy, aż do 1949 roku, kiedy to został oddany na złom. Jego złomowanie nastąpiło w 1950 roku w Blyth.

SS Pułaski - jeden z trzech pierwszych transatlantyków pływających pod polską banderą. Zbudowany w szkockim mieście Glasgow, w stoczni Barclay, Curle & Co, został zwodowany w 1912 r. pod nazwą „Car”. Początkowo pływał dla rosyjskiego przedsiębiorstwa żeglugowego, pomiędzy Lipawą i Nowym Jorkiem. W 1917 r. został przekazany brytyjskiemu rządowi, który eksploatował go, przewożąc rannych i jeńców. W 1921 r. statek sprzedano do Danii, gdzie zmieniono jego nazwę na „Estonia”. W 1930 r. przeszedł pod polską banderę i pod nazwą „Pułaski” pływał dla Polskiego Transatlantyckiego Towarzystwa Okrętowego (od 1934 roku Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe), na linii nowojorskiej. Został przeznaczony na złomowanie w 1940 r., jednak w razie konfliktu z Niemcami w planach było jego zatopienie u wejścia do portu w Gdyni. Tak się jednak nie stało, gdyż w ostatnich dniach sierpnia 1939 roku „Pułaski” wyruszył do Wielkiej Brytanii, skąd po wybuchu II wojny światowej służył jako statek transportowiec. W służbie wojennej uczestniczył m.in. w ucieczce z portu w Konakri, gdzie był internowany przez władze francuskie oraz w eksplozji statku „Fort Stikine”, na której skutek zniszczono 9 statków i zginęło 1500 osób. Na „Pułaskim” odnotowano jedynie pęknięte lustro i rozbitą umywalkę. Rok po zakończeniu wojny został przekazany brytyjskiemu ministerstwu transportu, gdzie pod nazwą „Empire Penryn” służył jako statek transportowy, aż do 1949 r., kiedy to został oddany na złom.

Dzierzba czarnoczelna (Lanius minor) to gatunek zamieszkujący wschodnią i południową Europę, Turcję i środkową Azję po Kaukaz i Syberię. W Polsce stwierdzono do tej pory zaledwie ok. 10 par na kilku stanowiskach głównie na wschodzie kraju. Ptak ten na głowie posiada szeroką czarną maskę, u samca większą niż u samicy i sięgającą na czoło. Wierzch ciała popielaty, gardło białe, a spód z wyraźnym różowym nalotem. Na czarnym skrzydle jedno białe lusterko. Ogon czarny z białymi obrzeżami. Gatunek ten zasiedla tereny rolnicze z niską roślinnością i z bogatą strukturą - brzegi pól, skraje starych lasów, śródpolne kępy drzew, zadrzewienia śródpolne, Żywi się jedynie pokarmem zwierzęcym (owadami, ślimakami, gryzoniami, ptakami i jaszczurkami. W Polsce gatunek ten objęty jest ochroną prawną, zagrożony utratą siedlisk poprzez intensyfikację rolnictwa, zarastaniem nieużytków i likwidacją zadrzewień śródpolnych.

Dzierzba rudogłowa (Lanius senator) zamieszkuje głównie Europę Południową od Pirenejów przez Półwysep Apeniński, Sycylię i inne śródziemnomorskie wyspy. W Europie Zachodniej i Środkowej areał jej występowania przebiega przez Polskę i rejon Dunaju. Poza Europą spotykana jest także w zachodniej Afryce. W Polsce, głównie w centrum, na południu i wschodzie kraju (Małopolska, Wielkopolska i Mazowsze), gnieździ się ok. 10 par. W całej Europie Środkowej populację dzierzby rudogłowej szacuje się na 75 - 150 par lęgowych. Ptak o dość okrągłej sylwetce, dużej głowie i z długim ogonem. Na wierzchu głowy rdzawobrązowa czapeczka sięgając na kark oraz czarna maska obejmująca czoło. Spód ciała biały. Podobnie jak dzierzba czarnoczelna, żywi się głównie owadami i drobnymi kręgowcami. Gatunek ten jest zagrożony wyginięciem poprzez intensyfikację rolnictwa, zarastaniem nieużytków i likwidacją zadrzewień. W Polsce chroniony.

Gadożer zwyczajnym (Circaetus gallicus) to duży ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych. Zamieszkuje rozległe, wilgotne lasy, głównie stare kompleksy sosnowe w otoczeniu których znajdują się otwarte tereny podmokłe. Zamieszkuje południową i środkową Europę, zachodnią i południową Azję aż po Indie oraz północno-zachodnią Afrykę. Jest gatunkiem wędrownym przylatującym do Polski w kwietniu i maju. Na terenie naszego kraju prawdopodobnie znajduje się ok. 10 par lęgowych tego gatunku. Żyją one głównie na wschodzie kraju w rejonie Puszczy Białowieskiej, Sandomierskiej i Augustowskiej, w Bieszczadach i na Bagnach Biebrzańskich. Ptak ma barwę brązowo-brunatną, spód jasny, niemal biały z drobnymi plamkami układającymi się w brunatne, poprzeczne pręgi. Ma dużą i okrągłą głowę co odróżnia go od podobnego myszołowa. W powietrzu jego lot charakteryzuje się długim szybowaniem na rozpostartych skrzydłach lub zawisaniem nad ziemią. Żywi się niemal wyłącznie płazami i gadami. Poluje również na węże dochodzące do 2 metrów długości, głównie żmije zygzakowate i zaskrońce, Uzupełnienie diety mogą stanowić ssaki, ptaki i owady. Gadożer objęty jest ochroną gatunkową ścisłą. Uznany jako skrajnie zagrożony przez niewielką liczność i zmiany środowiska wywoływane osuszaniem terenów podmokłych.

Głowacica (Hucho hucho) - gatunek słodkowodnej ryby z rodziny łososiowatych. Jest największą rybą tej rodziny. W Polsce występuje w Czarnej Orawie, Popradzie, Dunajcu, Sanie, Rabie, Skawie, Sole, Kłodzkiej, Bobrze, Gwdzie. Występuje również w czorsztyńskim zbiorniku zaporowym. Liczebność polskiej głowacicy to ok. 1500–2000 dorosłych osobników. Głowacica to nocny i bardzo aktywny drapieżnik. Zamieszkuje wody zimne dobrze natlenione, szybko płynące o kamienistym lub żwirowym dnie. Może żyć nawet w lekko zanieczyszczonych wodach. Głowacica osiąga 80 do 100 cm długości, wagę 5–10 kg. Ciało ma wydłużone, wrzecionowate, okrągłe w przekroju, głowę dużą, lekko spłaszczoną, z szeroko wyciętym otworem gębowym sięgającym poza krawędź oka. Ma od 4 do 8 hakowatych zębów umieszczonych w jednym rzędzie. Głowacica ma dużą płetwę tłuszczową, natomiast pozostałe płetwy są dość małe. Płetwa ogonowa jest wyraźnie karbowana. Łuski bardzo drobne. Grzbiet brązowawy lub zielonkawoszary, boki jaśniejsze z miedzianym połyskiem, brzuch biały. Na bokach liczne, nieregularnie rozmieszczone, małe, ciemne plamki.. Głównym pokarmem głowacicy są ryby takie jak płoć, jaź, jelec, kiełb, kleń oraz łososiowate. Zjada również owady, bezkręgowce, żaby, małe ssaki i ptaki wodne. Jest typem samotnika.

Jaszczurka zielona - (Lacerta viridis) to gad z rodziny jaszczurkowatych. Jest to jedna z większych jaszczurek zamieszkujących Europę. W Polsce dorasta średnio do ok. 30 cm długości przy czym na południu Europy jej wielkość sięga nawet 40 cm. Niemal 2/3 długości tej jaszczurki stanowi ogon. Typowo ubarwione samce są trawiastozielone, często bogato nakrapiane czarnymi plamkami. Samice są szarozielone pokryte nieregularnymi ciemnymi plamkami z jasnymi liniami wzdłuż grzbietu. Jaszczurki te występują dość rzadko i spotykane są zarówno na nizinach jak i w górach (do ok. 2000 m.n.p.m.). gatunek ten preferuje miejsca nasłonecznione i suche. Najczęściej spotykana jest na różnego typu zboczach porośniętych trawą i krzewami, zamieszkuje także brzegi lasów i pól uprawnych, ale także wydmy. W Polsce gatunek notowany do ok.1970 roku. Sporadyczne dane o jego występowaniu po roku 1970 nie są udokumentowane naukowo stąd, według Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt (z 2001 r.), gatunek ma status zanikłego na terenie Polski. W Polsce jaszczurka zielona podlega ścisłej ochronie gatunkowej.

Głuszec (Tetrao urogallus ) to ptak z rodziny kurakowatych. Zamieszkuje lasy północnej i środkowej Eurazji. W Polsce głuszec jest nielicznym ptakiem lęgowym, zagrożonym wyginięciem. Występuje w Puszczy Augustowskiej, Puszczy Solskiej i Knyszyńskiej, w Karpatach i Borach Dolnośląskich. Głuszec jest największym ptakiem grzebiącym w Europie. Długość ciała to ok 60-100 cm. Przy masie dochodzącej do 6,5 kg. Rozpiętość skrzydeł w granicach 100 – 130 cm. Samiec jest znacznie większy od samicy, zwykle ok dwukrotnie większy. W ubarwieniu ciemny- głównie czarny podczas gdy samica brunatna. U samca broda z dłuższymi, sztywnymi piórami. Wokół oka czerwona plama, która u samicy jest przybiera postać słabo widocznej narośli koloru brunatnego. Głuszec zamieszkuje rozległe i zwarte kompleksy leśne z przewagą borów i lasów mieszanych o dobrze rozwiniętym podszycie i runie. W zimie pokarm stanowią głównie igły drzew iglastych, a także pędy i pąki krzewów i drzew iglastych. Latem menu urozmaicone jest o jagody i inne owoce leśne, nasiona, owady i ziarna zbóż.

Iglicznia (Syngnathus typhle) - ryba morska występująca we Wschodnim Oceanie Atlantyckim wzdłuż wybrzeży Europy, Morzu  Śródziemnym, Czarnym i Azowskim. W Bałtyku występuje w płytkich wodach porośniętych roślinnością, w łąkach podwodnych i wśród glonów (Zatoka Pucka). Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Ciało ma wydłużone (do 35 cm), o przekroju siedmiokątnym, pokryte pierścieniami pancerza z płytek kostnych, po trzy na bokach i jeden na brzuchu. Na końcu ma wachlarzykowatą płetwę ogonową. Ma bocznie silnie spłaszczony pysk, o długości większej niż połowa długości głowy, przekształcony w rurkę, otwór gębowy ma skierowany skośnie ku górze. Na bokach drobne płetewki piersiowe. Sposób rozmnażania różni się od innych gatunków. W okresie tarła samiec tworzy w końcowej części ciała torbę lęgową. Do niej samica składa kilkadziesiąt jaj. Tam następuje ich zapłodnienie. Po miesiącu młode ryby o długości 2–3 cm, poruszając się w torbie, rozrywają ją i wypływają do wody. Iglicznia często jest także hodowana w akwariach publicznych.

Kozica (Rupicapra rupicapra) nazywana także kozicą północną to ssak z rodziny krętorogich. Wielkość kozicy to ok. 120 do 130 cm długości ciała przy ok. 90 cm wysokości w kłębie. Kozice dochodzą do wagi 30-60 kg. Gatunek ten zamieszkuje wysokie góry Alp, Kaukazu, Bałkanów, Karpat Wschodnich i Tatr. Jest zwierzęciem wybitnie przystosowanym do górskiego trybu życia. Posiada nieco dłuższe tylne nogi co znacznie ułatwia wspinanie i odpowiednio zmodyfikowane ruchome racice, które dają znacznie pewniejsze podparcie. Kozice żyją w stadach zwanych kierdelami, mających określoną strukturę z doświadczoną samicą na czele. Największym zagrożeniem dla kozic są wszelkiego rodzaju drapieżniki jak orzeł przedni, wilk, ryś i lis. Wśród innych czynników szkodliwych wymienić także można lawiny śnieżne, oblodzenie skał czy czynniki chorobotwórcze, a także kłusownictwo, nadmierna turystyka, zanieczyszczenia środowiska oraz anomalie klimatyczne . W Polsce kozica objęta jest ścisłą ochroną gatunkową. Badania przeprowadzone w 2012 roku wykazały obecność 1096 kozic w całych Tatrach z czego tylko 286 po polskiej stronie.

Kraska zwyczajna, kraska pospolita, kraska (Coracias garrulus), zwana również siwką, gatunek średniej wielkości ptaka wędrownego z rodziny krasek. Jest rozmiarów kawki lub sójki. W Polsce jest jednym z najbarwniejszych ptaków, występuje na wschodzie kraju (60-70 par): w południowej Lubelszczyźnie, Równinie Kurpiowskiej i Mazurskiej, na Podlasiu, w Puszczy Kozienickiej i Białej oraz w Kotlinie Sandomierskiej. Na zachodzie wymarły. Odloty następują we wrześniu lub październiku, przyloty na przełomie kwietnia i maja. Ma krępą budowę i zaokrąglone skrzydła. Ubarwienie niebieskie w różnych odcieniach, grzbiet rdzawobrązowy, lotki czarne. Dziób czarniawy, nogi żółtawe. W Polsce lęgnie się zazwyczaj w dziupli po dzięciole albo w budce lęgowej. Na południu preferuje nory wygrzebane w urwiskach i dziury w murach. Wyprowadza jeden lęg w roku, na przełomie maja i czerwca, składa 4 do 5 czysto białych, błyszczących jaj. Pożywieniem są owady, głównie prostoskrzydłe (pasikoniki) i chrząszcze, rzadziej dżdżownice i pająki, drobne kręgowce - gady, płazy (żaby) i ssaki (norniki). Jesienią dieta jest uzupełniana owocami. Pokarm zdobywa na ziemi. Poluje z zasadzki - zlatuje z miejsc obserwacyjnych prosto na ofiarę, która jest na ziemi.

Kulon zwyczajny, kulon (Burhinus oedicnemus) ptak wędrowny z rodziny kulonów. W Polsce na granicy wymarcia, występują najwyżej 2-4 pary. Zamieszkuje w dolinie Bugu i Narwi, być może też nad środkową Wisłą. Upierzenie ma płowopiaskowe, pokryte ciemnymi podłużnymi kreskami. Spód ciała białawy. Nad okiem biała brew, a pod nim biała plama. Dziób żółty z czarnym końcem, nogi wysokie, żółte. Odżywia się owadami, dżdżownicami i drobnymi kręgowcami. Ciało ma 41-43 cm długości, rozpiętość skrzydeł ok. 82 cm, waga ok. 400-550 g. Kulon jest najaktywniejszy o zmierzchu i nocą, w ciągu dnia jest bardzo skryty. Ma jeden, rzadziej dwa lęgi w roku, w maju i lipcu, znosząc po dwa jaja. Wysiaduje je samica przez 23 - 37 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo już po kilku godzinach. Kulon objęty jest ochroną gatunkową ścisłą.

Łęczak (Tringa glareola) zwany także brodźcem leśnym to średniej wielkości ptak z rodziny bekasowatych. Zamieszkuje północną Eurazję, a zimuje w pasie klimatów tropikalnych Afryki, Azji Południowej, Indonezji i Australii. W Polsce gatunek ten jest jednym z najpospolitszych brodźców ( w okresie przelotów), ale jako gatunek wyprowadzający lęgi jest w naszym kraju bardzo rzadki i obecnie mówi się zaledwie o kilku parach lęgowych głównie na Podlasiu. Długość ciała dorosłych osobników to ok. 20-23 cm, a rozpiętość skrzydeł ok. 40 cm. Łęczaki zamieszkują głównie bagna, tereny podmokłe i brzegi zbiorników wodnych. Swoje gniazda budują na ziemi, składając do nich 4 jaja. Wysiadywaniem jaj zajmują się oboje rodzice, natomiast pisklętami opiekuje się wyłącznie samiec. Pokarm łęczaków stanowią różnego rodzaju owady. Gatunek ten w Polsce objęty jest ochroną gatunkową ścisłą, a zagrożeniem dla niego jest osuszanie obszarów, na których się gnieździ, oraz zmiany klimatyczne.

Łosoś (Salmo salar), drapieżna ryba z rodziny łososiowatych. Występuje w północnej części Atlantyku, w rzekach Ameryki Północnej, w Europie od Portugalii po Morze Białe, Północne i Bałtyk. Osiąga 150 cm długości i 24 kg masy ciała. Na linii grzbietu występuje mała, czerwono-szara płetwa tłuszczowa. Ma wielką głowę z silnie uzębioną paszczą. Podczas tarła samce zmieniają ubarwienie na czerwonawe, a żuchwa przybiera kształt haka. Młode mają na bokach ciemne i czerwone plamki. Osobniki dorosłe mają nieregularne czarne plamy na górnej połowie ciała. Początkowo żywi się skorupiakami planktonowymi i larwami owadów, później mniejszymi rybami oraz skorupiakami. Typowa ryba anadromiczna tzn. wędrująca na czas rozrodu z mórz do rzek. W trakcie przekraczania granicy wód słodkich i słonych dokonują się w ich organizmach zmiany biochemiczne i fizjologiczne. Osobniki młode spędzają w rzekach 2–3 lata, następnie wędrują do morza. W morzu spędzają kolejne 2–3 lata, po czym wracają do tej samej rzeki na tarło.

Mornel, sieweczka gniada (Eudromias morinellus) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny sieweczkowatych , zamieszkujący pasma górskie . Długość ciała ok. 20-26 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 45-65 cm, waga ok. 85-140 g. Gniazda zakłada w płytkim zagłębieniu wśród niskiej roślinności lub pomiędzy kamieniami, wyścielone mchem i porostami. Żywi się owadami, pająkami, małymi mięczakami i dżdżownicami. W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w maju - czerwcu 2-4 zmiennie ubarwione i nakrapiane jaja. Wysiadywanie 22-29 dni wyłącznie przez samca. Młode uzyskują lotność po ok. 25-30 dniach. Wychowywane są również tylko i wyłącznie przez samca. Na terenie Polski stwierdzono jego powrót na stanowiska lęgowe w 1999r, po 53 latach nieobecności.

Morświn (Phocoena phocoena) - jedyny gatunek waleni występujący w Bałtyku, spokrewniony z delfinami. Żyje samotnie lub w małych grupach 2-3 osobniki. To najmniejsze walenie na świecie. Morświn pływa z szybkością 17-22 km/h. Odżywia się drobnymi rybami. Zarówno samiec jak i samica osiągają długość ok. 2 m. Masa ciała: 45- 65 kg. Żyje maksymalnie do 15 lat. Ciało morświnów jest nagie, ubarwione czarno na grzbiecie i rozjaśniające się do koloru białego na brzuchu i w dolnych partiach głowy. Płetwy morświna są koloru czarnego. Zagrożeniem dla morświna jest zanieczyszczenie morza, powodujący przez to spadek odporności i choroby, a także sieci w przybrzeżnych połowach ryb. Morświn jest gatunkiem ściśle chronionym w Polsce i w Europie.