Lista znaczków

Pruski schron Piechoty I2IVa zbudowany został w latach 80. XIX wieku. Schron był częścią pruskiego systemu obronnego, mającego na celu ochronę granic i utrzymanie kontroli nad terytorium. Jego konstrukcja była typowa dla tego okresu, z 6 kazamatami zaprojektowanymi do zapewnienia maksymalnej ochrony żołnierzom. Modernizacja schronu przed I wojną światową była odpowiedzią na zmieniające się potrzeby militarne, a jego zajęcie przez powstańców w 1918 roku podkreślało rolę obiektu w lokalnych zmaganiach o niepodległość. W dwudziestoleciu międzywojennym schron zyskał nowe znaczenie, stając się miejscem schronienia dla najuboższych mieszkańców Poznania. W sierpniu 1939 r. dobudowano do niego schron obserwacyjno-bojowy, który pomieścił jeden ciężki karabin maszynowy wz. 30. W czasie II wojny światowej obiekt wykorzystywany był jako magazyn przez armię niemiecką, a podczas bitwy o Poznań w 1945 r. stał się jednym z kluczowych punktów oporu na północnym odcinku.

Zamek w Świdwinie powstał pod koniec XIII w. na piaszczystej łasze rzeki Regi. Posiadał fosę, most zwodzony, parkan i czworoboczną wieżę. W 1384 r. Świdwin kupili Krzyżacy i nadbudowali okrągłą część wieży. W północnym skrzydle powstał refektarz i kaplica. Uruchomiono także mennicę, w której bite były srebrne denary. Następnymi zarządcami zamku byli Joannici. W czasie wojny 30. letniej zamek zdobyli Szwedzi. W ręce zakonu zamek wrócił dopiero po pokoju westfalskim. Wkrótce zamek został pozbawiony cech i funkcji obronnych, i przekształcony w reprezentacyjną rezydencję. W XIX w. stał się siedzibą państwowych instytucji, a od połowy lat 30. do 1945 r. mieściła się w nim szkoła  dla żeńskiej sekcji nazistowskiej organizacji RAD. Obecnie zamek jest siedzibą Świdwińskiego Ośrodka Kultury oraz Miejskiej i Powiatowej Biblioteki Publicznej.

Budowę zamku w Rynie rozpoczęto około 1377 r. na miejscu wcześniejszej warowni. Pierwotnie zamek miał mieć dwa skrzydła jednak po zbudowaniu pierwszego budynku i rozpoczęciu prac przy drugim, prace budowlane przerwano. Wznowiono je około 1393 r. i wtedy też podniesiono parterowe skrzydło południowo-wschodnie budując nad nim kaplicę i inne pomieszczenia. Po sekularyzacji w 1525 r. zakon krzyżacki przestał istnieć. W Rynie utworzono Starostwo Prus Książęcych z siedzibą w ryńskim zamku, który znacznie rozbudowano. Podczas potopu szwedzkiego w 1657 r. zamek spłonął. W 1794 r. władze pruskie wystawiły go na sprzedaż. W kolejnych latach zamku dwukrotnie mieściły się więzienie, a w czasie II wojny światowej obóz dla Belgów, Czechów, Francuzów i Norwegów. Po wojnie zamek kilka razy zmieniał właścicieli, w tym czasie będąc siedzibą różnych instytucji. Pod koniec XX w. zamek wystawiono na sprzedaż, a od 2001 r. jest własnością prywatną. Z czasów średniowiecznych zachowało się jedno skrzydło, a trzy pozostałe zbudowane zostały w czasach nowożytnych. Dziś ryński zamek mieści m.in. hotel wraz z restauracją.

Budowę Pałacu Kultury Zagłębia rozpoczęto w 1951 r. Pomysłodawcą jego powstania był ówczesny wojewoda śląsko-dąbrowski - Aleksander Zawadzki. Budowla została zaprojektowana przez Zbigniewa Rzepeckiego – uznanego architekta. Podczas otwarcia - 11 stycznia 1958 r. i od razu stał się wizytówką Dąbrowy Górniczej i największą tego typu placówką w mieście. Architektura Pałacu Kultury Zagłębia wyróżnia się monumentalną fasadą, symetrycznymi formami i bogatymi zdobieniami, czyli cechami typowymi dla stylu socrealistycznego dominującego w latach 50. XX w. Budynek zaprojektowano z myślą o jego funkcjonalności oraz o symbolizowaniu potęgi i postępu socjalistycznego państwa. Centralne miejsce w budynku zajmuje ogromny hol, zdobiony marmurowymi kolumnami i dekoracyjnymi elementami, które podkreślają reprezentacyjny charakter pałacu. Uwagę zwracają zdobione sufity, kamienne balustrady z tralkami oraz indywidualnie projektowane, drewniane meble. Pałac jest ważnym elementem dziedzictwa kulturowego Dąbrowy Górniczej i pełni rolę centrum kulturalnego, oferując różnorodne wydarzenia, począwszy od koncertów, przez wystawy i spektakle teatralne.

Iwonicz to miejscowość bogata w zabytki kultury i sztuki, a jednym z najcenniejszych jest zespół pałacowo-parkowy. Jego historia sięga XV wieku, kiedy w miejscu dzisiejszego parku znajdował się dwór obronny. Park przydworski, założony w XVIII wieku w stylu sentymentalnym, zachwyca starodrzewem i dużym stawem z wyspą, na której dawniej stała altana. Centralnym punktem zespołu jest Pałac Zimowy, wybudowany w drugiej połowie XIX wieku jako rezydencja rodu Załuskich. Murowany, dwukondygnacyjny budynek na planie prostokąta wyróżnia się imponującym czterokolumnowym portykiem z tarasem i tympanonem, na którym umieszczono herby Junosza i Strzemię. Charakterystyczne są także wykusze z hełmami, żeliwna galeria ogrodowa i boczne portyki prowadzące bezpośrednio do parku. Obecnie pałac z parkiem należy do Uniwersytetu Rzeszowskiego, który prowadzi tu Międzynarodowe Centrum Edukacji Ekologicznej, nadając temu miejscu nowe, edukacyjne znaczenie.

Na skraju Puszczy Noteckiej, tam gdzie las spotyka się z wodą, wszystko zaczęło się od jednej, dość odważnej myśli. Zbudować zamek. Prawdziwy. Nie atrapę, nie dekorację – tylko coś, co wygląda, jakby stało tu od wieków… choć powstaje właśnie teraz. I tak narodził się Zamek w Stobnicy – jeden z najmłodszych zamków w Europie. Kiedy patrzy się na jego mury, łatwo się pomylić. Kamień, wieże, proporcje – wszystko przywołuje skojarzenia z dawnymi warowniami. A jednak to współczesna realizacja. Powstaje wrażenie, że właśnie w tym tkwi jego siła. Połączenie nowoczesnych technologii z ogromnym szacunkiem do tradycyjnego rzemiosła. Tu naprawdę widać, że ktoś chciał stworzyć coś więcej niż tylko budynek. Jednak ta historia nie kończy się na murach. Bo wystarczy ruszyć dalej, na Leśną Ścieżkę Edukacyjną w Stobnicy i nagle wszystko zwalnia. Światło między drzewami, dźwięki lasu, ślady życia ukryte tam, gdzie zwykle ich nie dostrzegamy. To właśnie tutaj zaczyna się prawdziwe odkrywanie.

Front Twierdzy Modlin to historycznie system obiektów obronnych o nazwie Front Księcia warszawskiego. Znajduje się północnej zachodniej części Twierdzy Modlin, stanowiąc bardzo ważną część pierścienia wałów - ceglano-ziemnych umocnień. Składa się z wysokiego ziemnego szańca w kształcie dwóch ramion trójkąta, dwóch ceglanych kaponier po bokach (w prawej znajduje się wejście do obiektu) oraz potężnej dwupiętrowej działobitni wewnątrz wału. Na szczycie tego niezwykłego systemu obronnego znajduje się Schron pułkownika Piętki, z którego wychodzą na przedpole chodniki podziemne tzw kontrminerskie.  Chodniki zakończone są komorami. W ciągu chodnika znajdują się wnęki zamurowane jedną cegłą (w celu szybkiego rozbicia ściany) pozwalające dokonywać doraźnego podkopu w wymaganym kierunku bezpośrednio w ziemi lub dla ukrycia się minerów. Myśl inżynieryjno-obronna ówczesnych czasów, opierała się o podziemną wojnę minerską. Podziemia we Froncie Twierdzy Modlin, ukazują w najmniejszym detalu możliwości wojenne początku XIX w. Front został wybudowany przez Rosjan w latach 1832 – 1841.