Łączna liczba znaczków: 61
Góra Cergowa znajduje się na południowy-wschód od Dukli. Jej wysokość to 716 m n.p.m. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych wzniesień Beskidu Niskiego, to miejsce owiane legendami i pełne niezwykłego uroku. Na szczycie góry znajduje się drewniana wieża widokowa, która jest prawdziwą atrakcją regionu. Konstrukcja o wysokości 22 metrów oferuje zapierające dech w piersiach widoki na Beskid Niski, Bieszczady, Pogórze Karpackie, a przy dobrej pogodzie można dostrzec nawet Tatry. Kształt wieży widokowej został zaczerpnięty z architektury dawnych obiektów wiertniczych typu „kanadyjskiego”, znajdujących się na terenach kopalnianych w regionie. Do lat 70. XX wieku znajdowała się tu wieża triangulacyjna, służąca wykonywaniu pomiarów geodezyjnych. Wizyta na Górze Cergowej i wieży widokowej to doskonały sposób na połączenie aktywnego wypoczynku z obcowaniem z pięknem przyrody i historią Beskidu Niskiego.
Pustelnia św. Jana z Dukli, położona w malowniczym zakątku Beskidu Niskiego na zboczu Góry Zaśpit, to miejsce głęboko zakorzenione w historii i duchowości regionu. Usytuowana w pobliżu Dukli, przyciąga pielgrzymów oraz turystów szukających ciszy, modlitwy i chwili wytchnienia w otoczeniu nieskazitelnej przyrody. To właśnie tutaj, według przekazów, Jan z Dukli prowadził życie pustelnicze, oddając się modlitwie i ascezie. Pustelnia założona została po beatyfikacji bł. Jana z Dukli w 1769 r. Jak głosi legenda Marii Amalii Mniszchowej, właścicielce Dukli, św. Jan objawił się we śnie, polecając jej wybudować na miejscu swej pustelni kaplicę. Drewniana kaplica spłonęła w 1883 r. W jej miejsce w 1887 r. wzniesiono nową, również drewnianą kaplicę. Trzecią, zachowaną do dnia dzisiejszego neogotycką murowaną kaplicę, zbudowano w latach 1906-1908. Znajdująca się w niej polichromia przedstawiająca życie bł. Jana, namalowana została przez sanockiego malarza Władysława Lisowskiego.
Muzeum Dzieduszyckich jest zamiejscowym oddziałem Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich. Placówka ma charakter edukacyjny, a jej celem jest m.in. pokazanie fragmentu dziejów ojczystych poprzez pryzmat losów ludzi, ich dokonań i powiązań z regionem, który stanowi dzisiejsze polsko-ukraińskie pogranicze. Wielu przedstawicieli rodziny Dzieduszyckich wykazało się wspaniałą postawą obywatelską i patriotyczną (udział w powstaniach narodowych), a także zapisało się w relacjach wyznaniowych oraz narodowościowych pomiędzy Polakami i Ukraińcami. Zarzecki pałac pełni funkcję Ośrodka Spotkań Międzynarodowych i Krajowych realizującego m.in. ideę pojednania obu narodów. Muzeum dzięki oryginalnemu wyposażeniu, które prezentowane jest w przywróconych do dawnej świetności wnętrzach zabytkowego pałacu, otoczonego zrewitalizowanym, romantycznym parkiem. Po ponad siedemdziesięciu latach miejsce to ponownie budzi podziw odwiedzających go gości, którzy mają okazję poznać fragment dziejów tej części polskiego ziemiaństwa, któremu absolutnie nie można zarzucić „próżniaczego trybu życia”.
Gmina Frysztak, której historia sięga XII wieku, jest gminą wiejską położoną w południowo – zachodniej części województwa podkarpackiego. Administracyjnie do Gminy Frysztak należy 14 sołectw. Powierzchnia gminy wynosi 91 km2 i zajmuje 1602 miejsce pod względem powierzchni gmin w Polsce. Gminę Frysztak zamieszkuje 10338 mieszkańców, pod względem zaludnienia jest to 854 gmina w Polsce. To są może suche dane, ale to, co najważniejsze to fakt, że gmina przede wszystkim przyciąga turystów swoim pięknym położeniem. Leży ona w dolinie Wisłoka, który przepływa pośród wyniosłości Pogórza Strzyżowsko-Dynowskiego, przy drodze Rzeszów-Jasło. Nad gminą dominują góry: Chełm oraz Czarnówka. Ten malowniczy teren nazywany jest popularnie Bramą Frysztacką. Przez teren gminy przebiegają liczne szlaki i trasy turystyczne oraz trasy rowerowe. Na terenie gminy nie brakuje zabytków od historycznych sakralnych budowli po wojenne fortyfikacje, które warto zwiedzić.
W niewielkiej miejscowości Stępina na Podkarpaciu, powiat strzyżowski, znajduje się jedna z ważniejszych atrakcji militarnych w Polsce, największy na świecie naziemny schron kolejowy z czasów II wojny światowej. Schron został zbudowany przez Niemców w latach 1940-1941. Jego długość to 393 metry, a wysokość 12 metrów, natomiast grubość ścian w niektórych miejscach przekracza 3 metry. Jego cechą charakterystyczną jest lekko łukowaty kształt, utrudniający bezpośrednie trafienie bombą lotniczą. Budowla poprzez system śluz i hermetycznie zamykanych wrót, zapewniała ochronę przed atakiem chemicznym czy biologicznym. W dniach 27-28 sierpnia 1941 roku na terenie kwatery w Stępinie doszło do spotkania Hitlera z Benitem Mussolinim, w tunelu schronowym zatrzymał się wówczas pociąg sztabowy Hitlera. Po wojnie schron przejęło Wojsko Polskie, które następnie w latach 60. wydzierżawiło schron Narodowemu Bankowi Polskiemu, a później Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Stępinie (pieczarkarnia). W 2000 roku schron został wykreślny z ewidencji wojskowej i przekazany gminie Frysztak.
Muzeum Kultury Łemkowskiej w Zyndranowej to jedyne w Polsce, a nawet w Europie, muzeum prowadzone od początku przez Łemków i dla Łemków. Jego historia sięga 1968 r., kiedy to powołano Izbę Pamiątek Kultury Łemkowskiej, która stała się zalążkiem dzisiejszego skansenu. Najstarszym i najcenniejszym obiektem muzeum jest chyża z 1860 r. – drewniany dom kryty strzechą. W jej wnętrzu odtworzono życie sprzed wieku: można zobaczyć stare meble, naczynia, sprzęty kuchenne, warsztat tkacki i szewski. W stajni urządzono ekspozycję pasterską, a w koniuszni zgromadzono militaria związane z bitwą dukielską. Na terenie muzeum znajdują się też: wiejska kuźnia, rekonstrukcja łemkowskiej kaplicy, wiatrak z Wapiennego, mała karczma oraz nowoczesny pawilon wystawowy. To w nim prezentowane są stroje ludowe, kolorowe krywulki – tradycyjne naszyjniki, misternie zdobione pisanki, dzieła łemkowskich artystów oraz eksponaty sakralne z nieistniejących cerkwi.
Muzeum Ziemi Leżajskiej to instytucja kultury Powiatu Leżajskiego. Mieści się w zabytkowym kompleksie dworskim w centrum Leżajska. Kompleks ten wybudowany został w latach 1760 – 1770 dla ostatniego starosty leżajskiego Józefa Potockiego. Zajął on miejsce drewnianych dworów istniejących w tym miejscu od 1524 r. W epoce rozbiorowej był kolejno własnością Skarbu Kameralnego Cesarstwa Austrii, hr. Wojciecha Miera i ordynatów Potockich z Łańcuta. W XX w. był siedzibą placówek oświatowych: gimnazjum, liceum, a także szkoły podstawowej. Muzeum jest miejscem pielęgnowania lokalnej historii i tradycji poprzez wystawy stałe i czasowe. Mieszczą się w nim: wystawa Historii Miasta i Regionu, Wystawa Etnograficzno – Zabawkarska, Wystawa Browarnictwa Leżajskiego oraz wystawa „Archeologia i dzieje staropolskie Ziemi Leżajskiej”, która w szczegółowy sposób przedstawia okres do 1772 r. W Muzeum odbywają się także wykłady i spotkania historyczne, a także organizowane są tu lekcje i zajęcia muzealne dla dzieci, i młodzieży.
Bacówka pod Małą Rawką znajduje się u podnóża Małej Rawki na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Charakterystyczny, drewniany, piętrowy budynek usytuowany jest przy zielonym szlaku z Przełęczy Wyżniańskiej na Małą i Wielką Rawkę na wysokości 930 m n.p.m. Do budynku nie ma dojazdu drogami publicznymi, a sam obiekt położony jest blisko kilometr od głównej drogi łączącej Brzegi Górne z Ustrzykami Górnymi. Bacówka pod Małą Rawką powstała w 1979 roku. Obiekt dysponuje 27 miejscami noclegowymi w pokojach 2/3- i wieloosobowych. Ponadto istnieje możliwość podjęcia noclegu zastępczego (na glebie) oraz rozbicia namiotu przy bacówce. Budynek posiada zaplecze sanitarne wyposażone w toalety i prysznice, a także jadalnię z tarasem oraz bufet turystyczny. Bacówka jest doskonałym punktem wypadowym na Małą i Wielką Rawkę, trójstyk granic Polski, Ukrainy i Słowacji i wiele innych turystycznych celów w tej części Bieszczadów.
Pierwszy projekt zapory wodnej opracował w 1921 r. prof. Karol Pomianowski. Projektantem późniejszego kompleksu był inż. Feliks Niczkie, z którym współpracowali liczni projektanci i inżynierowie. Budowę zapory rozpoczęto w 1960 r., a na miejsce wzniesienia wybrano przewężenie doliny Sanu poniżej ujścia Solinki, między górami Plasza i Jawor przy wsi Solina. Główne prace ziemne i fundamentowe zakończono w 1964 r. i od razu rozpoczęto wznoszenie korpusu zapory. Po 9 latach od rozpoczęcia budowy 20 lipca 1968 r. oficjalnie oddano kompleks do eksploatacji. Zapora w Solinie to najwyższa elektrownia szczytowo-pompowa w Polsce. Jej konstrukcja wznosi się na wysokość 82 metrów przy szerokości 664 metrów. Gabaryty tej konstrukcji pozwalają na uzyskanie 60. metrowego spadu wody. Prawdziwe wrażenie robi natomiast pojemność sztucznego zbiornika powstałego na Sanie, którego objętość to 500 mld metrów sześciennych wody. Tuż przy zaporze w 2021 r. rozpoczęto budowę linowej kolei gondolowej, a jej oficjalne otwarcie odbyło się 1 lipca 2022 r.
Iwonicz to miejscowość bogata w zabytki kultury i sztuki, a jednym z najcenniejszych jest zespół pałacowo-parkowy. Jego historia sięga XV wieku, kiedy w miejscu dzisiejszego parku znajdował się dwór obronny. Park przydworski, założony w XVIII wieku w stylu sentymentalnym, zachwyca starodrzewem i dużym stawem z wyspą, na której dawniej stała altana. Centralnym punktem zespołu jest Pałac Zimowy, wybudowany w drugiej połowie XIX wieku jako rezydencja rodu Załuskich. Murowany, dwukondygnacyjny budynek na planie prostokąta wyróżnia się imponującym czterokolumnowym portykiem z tarasem i tympanonem, na którym umieszczono herby Junosza i Strzemię. Charakterystyczne są także wykusze z hełmami, żeliwna galeria ogrodowa i boczne portyki prowadzące bezpośrednio do parku. Obecnie pałac z parkiem należy do Uniwersytetu Rzeszowskiego, który prowadzi tu Międzynarodowe Centrum Edukacji Ekologicznej, nadając temu miejscu nowe, edukacyjne znaczenie.
Centralnym punktem Iwonicza-Zdroju jest Plac Dietla, od XIX w. skupiający życie kuracyjne i towarzyskie. To tutaj dawni kuracjusze rozpoczynali spacery po Parku Zdrojowym i spotykali się w kawiarniach czy hotelach. Dziś plac wciąż zachwyca atmosferą dawnych czasów i jest wizytówką uzdrowiska. Najbardziej charakterystycznym budynkiem jest Bazar z lat 1876–1880 pełniący dawniej funkcję luksusowego hotelu. W południe rozbrzmiewa stąd hejnał iwonicki, skomponowany w 2008 roku przez Jana Macieja Bardowskiego. Tuż obok stoi Dom Zdrojowy z ok. 1860 roku. Godny uwagi jest także Stary Pałac, zaprojektowany przez Amelię z Ogińskich Załuską. W jego pobliżu znajdują się Stare Łazienki z 1838 r., rozbudowane w 1869 r. Ważnym punktem jest także Pijalnia Wód Mineralnych. Spacerując po placu, warto zwrócić uwagę na Pawilon nad Źródłami oraz rzeźbę Matki Boskiej Przedziwnej. Plac Dietla to nie tylko zabytkowe budynki, lecz także wyjątkowa atmosfera. To najlepszy punkt, by rozpocząć zwiedzanie Iwonicza-Zdroju.
